ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਜਨਨੀਂ ਵਾ ਸੁਤਾਮਪਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੋਚੇ ਜਾਂ ਵੇਖੇ,
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼੍ਵਪਚੀਮਪਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚੇ।
ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਥਾ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਪੁੰਨ ਵਿਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪਾਪੀ ਪਾषਾਣਾਖੁਰ੍ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪੁੰਨ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਪੱਕੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਨ੍ਯਾ ਅਪਿ ਪਾਦੌ ਤੁ ਨਾਦੇਯੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੈਃ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
षष੍ਟ੍ਯਤੀਤਾਂ ਸੁਤੋ ऽਭ੍ਯਙ੍ਗੇ ਨਿਯੁਞ੍ਜੀਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਠ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਭਯੋਃ ਪਤਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰੌਰਵੇ ऽਙ੍ਗਾਰਸਂਚਯੇ
ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਧੂਹਸ੍ਤੇਨ ਯਃ ਪਾਪਃ ਪਾਦਸ਼ੌਚਂ ਕਰੋਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਵਧੂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਚੀਮੁਖੈਃ ਕृष੍ਣਵਕ੍ਤ੍ਰੋਰ੍ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਕਲ੍ਪਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਈ ਵਰਗੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਭਿਲਾषੇਣ ਮਨਸਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪਤਤੇ ਨਰਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਦਮੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿਦਂ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੋਨ੍ਨਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਗੋਲ, ਉਭਰਿਆ, ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਸਾ ਮੇਦੋ ऽਥ ਨਯਨੇ ਸੋਜ੍ਵਲੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ
ਚਰਬੀ, ਮਗਜ ਅਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਮ੍ਨਾਂਸ਼ਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਤ੍ਰਿਵਲੀ ਜਠਰਸ੍ਥਿਤਾ
ਪੇਟ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਉਸ ਦੀ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੂਤ੍ਰਦ੍ਵਾਰਮਿਦਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਮੁਗ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਇਹ ਗੁਪਤ ਥਾਂ, ਮੂਤਰ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਤ੍ਰਾਵਰ੍ਗਾਧਿਕਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਮਾਂਸਂ ਜਘਨਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਕਮਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਢੇਰ, ਫੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਬੇਲੋ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ੍ਥਿਪੂਰਿਤਂ ਮਾਂਸੈਃ ਕਥਂ ਸੁਨ੍ਦਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੀਮਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿष੍ਠਾਮੂਤ੍ਰਮਲੈਃ ਪੁष੍ਟੇ ਕੋ ਦੇਹੇ ਰਜ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗੰਦ, ਮੂਤਰ ਤੇ ਮਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਸ 'ਚ ਕੌਣ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਧੈਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ ਨਾਰੀਂ ਤਾਮੁਵਾਚ ਗਜਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਥਾ ਭੂਤਾਸਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਮਾਨਸੋਨ੍ਮਾਦਕਾਰਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੂਚ੍ਛਾਨ੍ਵਤਨਾਥ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਸ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਆਤ੍ਮਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕੇਨਚਿਚ੍ਛੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜੋ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਸ੍ਤਵਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਹੇਤੁਨਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਮਾਦਿਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿष੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਢੋਲਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚੇਤਨੋਪੇਤਃ ਸ਼੍ਵਾਸੋਚ੍ਛਾਸੀ ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਉਨ੍ਮਾਦਕਰਣਂ ਨॄਣਾਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਵ੍ਰਤਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਔਖੇ ਵਰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭ੍ਰੂਚਾਪਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਪਥਗਤਾ ਨੀਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣ ਏਤੇ ਯਾਵਲ੍ਲੀਲਾਵਤੀਨਾਂ ਨ ਹृਦਿ ਧृਤਿਮੁषੋ ਦृष੍ਟਿਬਾਣਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਭੂਹਾਂ ਦੀ ਕਮਾਨ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕੰਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਦਿਲ ਦੀ ਠੰਢੀ ਨਹੀਂ ਚੁਰਦੀਆਂ।
ਭ੍ਰੂਕ੍ਸ਼ੇਪਵਿਸ੍ਮਿਤਕਟਾਕ੍ਸ਼ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਕੋਪਪ੍ਰਸਾਦਹਸਿਤਾਨਿ ਕੁਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੇ
ਚੰਨ 'ਚ ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਨਿਗਾਹਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਭੂਹਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ, ਪਾਸੇ ਵੇਖਣਾ, ਗੁੱਸਾ, ਮਿਹਰ ਤੇ ਹਾਸਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਸ੍ਮृਤਾ ਚ ਦृष੍ਟਾ ਯੁਵਤੀ ਨਰੇਣ ਵਿਮੋਹਯੇਦੇਵ ਸੁਰਾਧਿਕਾ ਹਿ
ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਵੇ ਜਾਂ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ।
ਤਮਾਦਿਸ਼ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮੋਹਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।