ਤਮੇਕਂ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਇਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ਦੇਵ ਤੇਨ ਲੁਪ੍ਤਃ ਪਟੋ ਮਮ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਕਪੜਾ ਗੁਆਚ ਗਿਆ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਗਯਾਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦੋ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ।
ਉਪੋषਿਤਃ ਸ੍ਤੁਤੋਵਾਪਿ ਨ ਨਿਯਮ੍ਯਾ ਮਯਾ ਹਿ ਤੇ
ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਰ੍ਚਿਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਃ ਕੁਸ਼ਲਾਞ੍ਛਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਵਿਰਿੰਚੀ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਭੂਤਤ੍ਰਾਸਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਰੂਪਂ ਸ ਜਗृਹੇ ਵਿਭੁਃ
ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿਰਫ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਦੇਵੀਮਨਸਾ ਨਿਰ੍ਭਿਤਾ ਬਭੌ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵੀ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯਭਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਯਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸਂਨ੍ਯਮੀਲਯਤ੍
ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਜਨਨੀਂ ਵਾ ਸੁਤਾਮਪਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੋਚੇ ਜਾਂ ਵੇਖੇ,
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼੍ਵਪਚੀਮਪਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚੇ।
ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਥਾ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਪੁੰਨ ਵਿਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪਾਪੀ ਪਾषਾਣਾਖੁਰ੍ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪੁੰਨ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਪੱਕੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਨ੍ਯਾ ਅਪਿ ਪਾਦੌ ਤੁ ਨਾਦੇਯੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੈਃ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
षष੍ਟ੍ਯਤੀਤਾਂ ਸੁਤੋ ऽਭ੍ਯਙ੍ਗੇ ਨਿਯੁਞ੍ਜੀਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਠ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਭਯੋਃ ਪਤਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰੌਰਵੇ ऽਙ੍ਗਾਰਸਂਚਯੇ
ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਧੂਹਸ੍ਤੇਨ ਯਃ ਪਾਪਃ ਪਾਦਸ਼ੌਚਂ ਕਰੋਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਵਧੂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਚੀਮੁਖੈਃ ਕृष੍ਣਵਕ੍ਤ੍ਰੋਰ੍ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਕਲ੍ਪਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਈ ਵਰਗੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਭਿਲਾषੇਣ ਮਨਸਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪਤਤੇ ਨਰਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਦਮੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿਦਂ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੋਨ੍ਨਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਗੋਲ, ਉਭਰਿਆ, ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਸਾ ਮੇਦੋ ऽਥ ਨਯਨੇ ਸੋਜ੍ਵਲੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ
ਚਰਬੀ, ਮਗਜ ਅਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਮ੍ਨਾਂਸ਼ਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਤ੍ਰਿਵਲੀ ਜਠਰਸ੍ਥਿਤਾ
ਪੇਟ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਉਸ ਦੀ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੂਤ੍ਰਦ੍ਵਾਰਮਿਦਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਮੁਗ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਇਹ ਗੁਪਤ ਥਾਂ, ਮੂਤਰ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਤ੍ਰਾਵਰ੍ਗਾਧਿਕਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਮਾਂਸਂ ਜਘਨਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਕਮਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਢੇਰ, ਫੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਬੇਲੋ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ੍ਥਿਪੂਰਿਤਂ ਮਾਂਸੈਃ ਕਥਂ ਸੁਨ੍ਦਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੀਮਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿष੍ਠਾਮੂਤ੍ਰਮਲੈਃ ਪੁष੍ਟੇ ਕੋ ਦੇਹੇ ਰਜ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗੰਦ, ਮੂਤਰ ਤੇ ਮਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਸ 'ਚ ਕੌਣ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਧੈਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ ਨਾਰੀਂ ਤਾਮੁਵਾਚ ਗਜਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਥਾ ਭੂਤਾਸਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਮਾਨਸੋਨ੍ਮਾਦਕਾਰਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੂਚ੍ਛਾਨ੍ਵਤਨਾਥ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ।