ਕਥਂ ਸ਼ਾਸਤਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਸਰਸੇਵਿਨਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਮੰਦਬੁਧੀ ਲੋਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹਕਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦਿਨ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ?
ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਕृਤਂ ਮਾਨਂ ਮੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਯਾਸੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੈਰ੍ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਵਿਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਵੈ ਨਿਯੋਗਿਨਮ੍
ਮਾਲਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਧ ਹੋਏ ਲੋਕ ਨਿਯੁਕਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਕਥਂ ਸਂਯਮਿਤਾ ਤੇषਾਂ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਨਨ੍ਦਨ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤੈਰ੍ਨ ਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦੇਵਾਨਾਮਾਦਿਸ੍ਤੁਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਿਪਰ੍ਯਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਦਾਤ੍ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਕृਤੇਵ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸਹ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਃ
ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪੂਜਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੋਗਾਨ੍ਤਂ ਪੁਨਰੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਮੈਂ ਯੋਗ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਫਿਰ ਵੀ।
ਤਮੇਕਂ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਇਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ਦੇਵ ਤੇਨ ਲੁਪ੍ਤਃ ਪਟੋ ਮਮ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਕਪੜਾ ਗੁਆਚ ਗਿਆ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਗਯਾਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦੋ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ।
ਉਪੋषਿਤਃ ਸ੍ਤੁਤੋਵਾਪਿ ਨ ਨਿਯਮ੍ਯਾ ਮਯਾ ਹਿ ਤੇ
ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਰ੍ਚਿਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਃ ਕੁਸ਼ਲਾਞ੍ਛਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਵਿਰਿੰਚੀ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਭੂਤਤ੍ਰਾਸਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਰੂਪਂ ਸ ਜਗृਹੇ ਵਿਭੁਃ
ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿਰਫ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਦੇਵੀਮਨਸਾ ਨਿਰ੍ਭਿਤਾ ਬਭੌ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵੀ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯਭਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਯਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸਂਨ੍ਯਮੀਲਯਤ੍
ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਜਨਨੀਂ ਵਾ ਸੁਤਾਮਪਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੋਚੇ ਜਾਂ ਵੇਖੇ,
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ਼੍ਵਪਚੀਮਪਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚੇ।
ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਥਾ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਪੁੰਨ ਵਿਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪਾਪੀ ਪਾषਾਣਾਖੁਰ੍ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪੁੰਨ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਪੱਕੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨਨ੍ਯਾ ਅਪਿ ਪਾਦੌ ਤੁ ਨਾਦੇਯੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੈਃ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
षष੍ਟ੍ਯਤੀਤਾਂ ਸੁਤੋ ऽਭ੍ਯਙ੍ਗੇ ਨਿਯੁਞ੍ਜੀਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਠ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਭਯੋਃ ਪਤਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰੌਰਵੇ ऽਙ੍ਗਾਰਸਂਚਯੇ
ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਧੂਹਸ੍ਤੇਨ ਯਃ ਪਾਪਃ ਪਾਦਸ਼ੌਚਂ ਕਰੋਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਵਧੂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਚੀਮੁਖੈਃ ਕृष੍ਣਵਕ੍ਤ੍ਰੋਰ੍ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਕਲ੍ਪਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਈ ਵਰਗੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਭਿਲਾषੇਣ ਮਨਸਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪਤਤੇ ਨਰਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਦਮੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।