ਤੇਨ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਸਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਆਰੋਪਯਿਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਯਦਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਾਧਵ੍ਯਾਂ ਮਾਧਵਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੇ ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਏष ਦਣ੍ਡਃ ਪਟੋ ਹ੍ਯੇष ਤਵ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਦੰਡ ਤੇ ਇਹ ਕਪੜਾ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਧਨ੍ਯਾ ਸਾ ਸ ਧृਤੋ ਯਯਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜਿਆ।
ਕਿਮਪਤ੍ਯੇਨ ਜਾਤੇਨ ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਰੇਣ ਹਿ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਵृਥਾਸ਼ੂਲਾ ਹਿ ਜਨਨੀ ਜਾਤਾ ਦੇਵ ਕੁਪੁਤ੍ਰਿਣੀ
ਹੇ ਦੇਵ, ਮਾਂ ਜੇ ਕੁਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਪਿਤੁਰ੍ਨੋਦ੍ਧਰੇਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਾ ਬਲੇਨ ਵਾ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਚਾਹੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ,
ਧਰ੍ਮੇ ਚਾਰ੍ਥੇ ਚ ਕਾਮੇ ਚ ਪ੍ਰਤੀਪੋ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਸੁਤਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇ,
ਏਕਾ ਹਿ ਵੀਰਸੂਰੇਵ ਵਿਰਞ੍ਚੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਿਰਫ ਉਹ ਮਾਂ ਜੋ ਵੀਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨੇਦਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕੇਨਾਪਿ ਭੂਭੁਜਾ
ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਾਦਮਾਨਂ ਪਟਹਂ ਸੁਘੋਰਂ ਪ੍ਰਲੋਪਮਾਨਂ ਮਮਵਿਸ਼੍ਮਮਾਰ੍ਗਮ੍
ਡਰਾਉਣੀ ਡੰਗਰ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅਜਬ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਗੁਣੇषੁ ਚ ਸਂਤਾਪਃ ਸ ਤਾਪੋ ਮਰਣਾਨ੍ਤਿਕਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਮੌਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁਪੋष੍ਯ ਕਥਂ ਸੌਰੇ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਕਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ?
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧੀ ਪੁਨਰੇਤਿ ਜਨ੍ਮ ਕष੍ਣਪ੍ਰਣਾਮੀ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਯ
ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ੍ਯ ਹਰਿਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ 'ਹਰੀ' ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਅਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨਨ੍ਸੁਰਾਪਕ੍ਵਂ ਮਰਣੇ ਯੋ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਗੀਯਤੇ ਸੋ ऽਪਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਂਭਃ ਪੂਤਪੁਣ੍ਯਤ੍ਵੇ ਸ ਨਰਃ ਸਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਸ਼ਾਸਤਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਸਰਸੇਵਿਨਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਮੰਦਬੁਧੀ ਲੋਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹਕਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦਿਨ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ?
ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਕृਤਂ ਮਾਨਂ ਮੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਯਾਸੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੈਰ੍ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਵਿਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਵੈ ਨਿਯੋਗਿਨਮ੍
ਮਾਲਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਧ ਹੋਏ ਲੋਕ ਨਿਯੁਕਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਕਥਂ ਸਂਯਮਿਤਾ ਤੇषਾਂ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਨਨ੍ਦਨ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤੈਰ੍ਨ ਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦੇਵਾਨਾਮਾਦਿਸ੍ਤੁਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਿਪਰ੍ਯਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਦਾਤ੍ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਕृਤੇਵ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸਹ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਃ
ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪੂਜਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੋਗਾਨ੍ਤਂ ਪੁਨਰੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਮੈਂ ਯੋਗ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਫਿਰ ਵੀ।