ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕਾष੍ਠਕੀਟਕਃ
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯੋਗੀ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵੇਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਆਖੁਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਮੰਦ ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਘਰ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਵੈ ਕਰ੍ਮਕਰਣੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਾਰ੍ਜਾਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਿਚ, ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਪਾਪਂ ਪਾਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਂ ਤਵ
ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚ, ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦੇਨਾਦ੍ਯ ਪਰਾਭੂਤੋ ਹਿ ਭੂਭੁਜਾ
ਅੱਜ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਦੇ ਹਥੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਵਿਹਾਯ ਦੇਵਪੂਜਾਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਕ ਔਰਤ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਹੋਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਨਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਅਧਿਆਇ ਤੇ ਹਵਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁਜਾਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਥੈਵ ਚ ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰ੍ਯੇ ਜਨਕਾਦਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵ ਮਮ ਮਰ੍ਮਵਿਭੇਦਨਮ੍
ਇਹ ਦੁੱਖ ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਬੀਜਤੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਧृਤੋ ਯਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਬੀਜਂ ਧਾਤ੍ਰੀਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਬੀਜ ਜੋ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾ ਭਵੇਦ੍ਵੀਜਂ ਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਧਾਰਿਣੀ
ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਤਨੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਜਾਮਾਤੁਃ ਪੁਣ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਤ੍ਤਿਨ ਮੇ ਸ਼ਿਰਸੋ ਰੁਜਾ
ਜਾਮਾਤਾ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸੀ ਯਃ ਸ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਮਕਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੈਰ੍ਨਾਪਿ ਦਾਨੈਰ੍ਵਾ ਨ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ—ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯੋਗੇਨ ਸਂਪ੍ਰਣष੍ਟੋ ਵਾ ਭृਗੁਪਾਤੇਨ ਵਾ ਵਿਧੇ
ਯੋਗ ਨਾਲ ਖੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ—
ਗਤਿਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਲੋਕੇ ਧਰਣੀਧਰਸ੍ਯ ਵਿਦੁष੍ਟਕਰ੍ਮਾਪਿ ਮਨੁष੍ਯਜਨ੍ਮਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿ ਮਾਤ੍ਰਾਭਯਦਾਪ੍ਤਿਕਾਲਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਿਨਾਸਹੇਤੋਃ
ਸਿਰਫ ਬੇਨਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸੋ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਰਜ੍ਜੁਬਨ੍ਧਨੈਃ ਸਮੀਪਗਾ ਮੇ ਵਸ਼ਗਾ ਭਵੇਯੁਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਅਤੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕੁਂਭੀਂ ਸਕਲੋ ਜਨੌਘਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਤਦ੍ਧਾਮ ਪਰਾਤ੍ਪਰਸ੍ਯ
ਕੁੰਭੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰੈਰ੍ਗਮ੍ਯਨਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਾਰ੍ਚਿਤ
ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਾਤਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ—
ਯੋ ਨ ਪੂਰ੍ਯਤਿ ਲੋਕੈਘੈਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਸਰੋਰੁਹੈਃ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹجوم ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ऽਸ਼ੁਚਯੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਣ, ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਭਵਤਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਖਾਸ ਕਰਕੇ।