ਭਗ੍ਨੋ ਯਾਮ੍ਯੋ ऽਭਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਤਾਪਿਤਃ
ਦਵਾਦਸ਼ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਯਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾ ਨਾਮਪਿ ਯੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਹ੍ਯਭਵਂਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਾਨukh ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਨਾਰਦੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਚਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਲੇਖ੍ਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲਿਖਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਨ ਚਾਯਾਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਯੇਨ ਤੇ ਗृਹਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ,
ਯੋ ऽਯਂ ਨਾਰਦ ਭੂਪਾਲਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਅੱਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਬੋਧਯਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਜਨਂ ਪਟਹੇਨ ਹਿ
ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡੰਗਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮੇ ਦਣ੍ਡੇषੁ ਯਾਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਮੁਨੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਾਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਕੋਈ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ਹੀ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਸੇਵਨਾਲ੍ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ ਲੋਕ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਤ ਹਿ ਨਰਕਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਨਰਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ,
ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਦਿਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨੇਤ੍ਰਹੀਨਃ ਕਰ੍ਣਹੀਨਃ ਸਂਧ੍ਯਾਹੀਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਸੰਧਿਆ ਰੀਤ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋਵੇ,
ਤ੍ਯਕ੍ਤਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਲ੍ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਕਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰੋ ਨਿਯੋਗੀ ਤੁ ਨਿਯੋਗੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਪਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਨਿਯੁਕਤੀ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਮੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਾਰਦੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਮ ਜੀ ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ,
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਮਾਸੀਨਂ ਮੂਰ੍ਤਾਮੂਰਤਜਨਾਵृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਵਂ ਭੂਤਨਿਲਯਮੋਙ੍ਕਾਰਾਖ੍ਯਮਕਲ੍ਮषਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਪਵਿੱਤਰ, ਜੋ ਓਂਕਾਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵ ਹੈ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਯ ਨਦੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰੋਵਰੈਃ
ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੱਲੋਂ,
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਕੁਆਂ, ਬਾਵੜੀਆਂ, ਤਲਾਬਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲੋਂ।
ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਨਿਮੇषੈਸ਼੍ਚ ऋਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਯਨੈਰ੍ਯੁਗੈਃ
ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਨਿਮੇਸ਼, ਰੁੱਤਾਂ, ਅਯਨ, ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਰਾਹੀਂ,
ऋਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਕਰਣੈਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੇਂਦੁਸਂਕ੍ਸ਼ਯੈਃ
ਤਾਰਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜ, ਕਰਣ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਘਟਨ ਵਾਂਗ,
ਸਤ੍ਯਾਨृਤੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਧਰ੍ਮਪਾਵਕਃ
ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਅੱਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਰਜਸਾ ਚੈਵ ਤਮਸਾ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸੱਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਹਾ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਾਯੁਨਾ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਪਿਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਤੈਰਾਤਙ੍ਕਨਾਮਭਿਃ
ਹਵਾ, ਬਲਗਮ, ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ,
ਅਨੁਕ੍ਤੈਰਪਿ ਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤੋ ਲੋਕਕृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਤੇ ਉਹ ਅਣਕਹੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਆਪ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।