ਸਰੋਭਿਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਸਲਿਲੈਰ੍ਲਸਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਉਥੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ,
ਸ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀਪਾਤਨਿਰ੍ ਘृष੍ਟਂ ਕ੍ਰੀਡਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਅਕਾਸ਼ੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ,
ਆਮੋਦਮੁਦਿਤੈਰ੍ਨਾਗੈਃ ਸਲਿਲੈਃ ਪੁष੍ਕਰੋਦ੍ਧृਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ,
ਅਥ ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰਸਦृਸ਼ੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭੂਭृਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ,
ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਤ੍ਸਮਾਸੀਨਂ ਯੋਗਿਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਭੂਤਿਭੂषਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਨਾਗਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਸਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ, ਸੁਚਿੱਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਬਲ਼ੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਪृਚ੍ਛਚ੍ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਨਾਰਦਂ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯੋਗਿਵਰ੍ਯਾਣਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਡਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਵਡਵਾ,
ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਦਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੂਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲ੍ਲੋਕਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨਾਰਦੋ ऽਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਗਤਾਗਤਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ ਵੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਸਦਾ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਾਰਦੀਯਂ ਮਹਨ੍ਮਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਾਦਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਚਾਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਜੇ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕੇਸ਼ਵਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ,
ਸੇਤੌ ਕਾਞ੍ਚ੍ਯਾਂ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲ੍ਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੇ
ਪੁਲ ਉੱਤੇ, ਕਾਂਚੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਸ਼ਥਲੀ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਥਲੀ ਵਿੱਚ,
ਸ ਲਭੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯ ਜ੍ਞਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਵਾਪਿ ਹਵਿष੍ਯਾਸ਼ੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਹਵਿਸ਼ਿਆ ਭੋਜਨ ਖਾਵੇ ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ,
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਰਤੋ ਵਾਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਃ ਪਠਤਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਦਾ
ਇਹ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਚੇਦਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਗਾਣਪਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਵਰਣ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਵੀ,
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਲਈ ਵੀ,
ਯ ਏਤਤ੍ਪਠਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਦਂ ਨਾਰਦੀਯਂ ਤੁ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਨਾਰਦ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਭੂਮਿਦਾਨੈਰ੍ਗਵਾਂ ਦਾਨੈ ਰਤ੍ਨਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍
ਜੋ ਭੂਮੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਕੁਰੁਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੁਰਾਣਂ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਵਿਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕਾਯੇਨ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਧਨਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੋਲੀਆਂ, ਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਹੀ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਧੋਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—