ਸੁਰਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਮੁਗ੍ਰਂ ਨਤ੍ਵਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿषੇਦੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਉਸ ਭਯੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਨਘਨਸ੍ਵਰੂਪਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਰਿਂ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਨਿਕਾਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਰਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਸ਼ਿषੋ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਚਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਲ੍ਲੋਕੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਦਾ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੁਦ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਧ੍ਯੁਸ਼੍ਚਿਰਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦਾਬ੍ਜਮਵ੍ਯਯਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਯਤਯੋ ਵੀਤਰਾਗਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਰਾਗੀ ਤੇ ਤਿਆਗੀਆਂ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਮਿਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿषਸਾਦ ਚ
ਉਸਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਵਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਦ ਚ
ਉਸਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਚ ਕੈਲਾਸਂ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਾਰੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤੈਸ਼੍ਚ ਚਂਪਕਾਸ਼ੋਕਵਞ੍ਜੁਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਮੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ, ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਵਾਤੋਦ੍ਧੂਤਸ਼ਿਖੈਃ ਪਾਨ੍ਥਾਨਾਹ੍ਵਯਦ੍ਭਿਰਿਵਾਵृਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਾਵਾਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੱਦ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਸਰੋਭਿਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਸਲਿਲੈਰ੍ਲਸਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਉਥੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ,
ਸ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀਪਾਤਨਿਰ੍ ਘृष੍ਟਂ ਕ੍ਰੀਡਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਅਕਾਸ਼ੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ,
ਆਮੋਦਮੁਦਿਤੈਰ੍ਨਾਗੈਃ ਸਲਿਲੈਃ ਪੁष੍ਕਰੋਦ੍ਧृਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ,
ਅਥ ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰਸਦृਸ਼ੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭੂਭृਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ,
ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਤ੍ਸਮਾਸੀਨਂ ਯੋਗਿਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਭੂਤਿਭੂषਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਨਾਗਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਸਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ, ਸੁਚਿੱਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਬਲ਼ੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਪृਚ੍ਛਚ੍ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਨਾਰਦਂ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯੋਗਿਵਰ੍ਯਾਣਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਡਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਵਡਵਾ,
ਸ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਦਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੂਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲ੍ਲੋਕਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨਾਰਦੋ ऽਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਗਤਾਗਤਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ ਵੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਸਦਾ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਾਰਦੀਯਂ ਮਹਨ੍ਮਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਾਦਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਚਾਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਜੇ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕੇਸ਼ਵਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ,
ਸੇਤੌ ਕਾਞ੍ਚ੍ਯਾਂ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲ੍ਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੇ
ਪੁਲ ਉੱਤੇ, ਕਾਂਚੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਸ਼ਥਲੀ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਥਲੀ ਵਿੱਚ,
ਸ ਲਭੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯ ਜ੍ਞਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਵਾਪਿ ਹਵਿष੍ਯਾਸ਼ੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਹਵਿਸ਼ਿਆ ਭੋਜਨ ਖਾਵੇ ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ,
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਰਤੋ ਵਾਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।