ਨ ਚੈਤਾਨ੍ਪੀਡਯੇਦ੍ਰਾਜਾ ਕਥਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਤਸ਼੍ਚੀਰ੍ਣੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਮ੍
ਤਪਸਿਆ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਮਿਭਿਸ੍ਤृਣ ਸਂਭੂਤੈਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਦਿਨਿਪਾਤਿਤੈਃ
ਜੇ ਘਾਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਆਦਿ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ,
ਚਾਣ੍ਡਾਲਸ਼੍ਵਪਚੈਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਅਛੂਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਵਸੇਦਥ ਯਦਾ ਰਾਤ੍ਰਾਵਜ੍ਞਾਨਾਦਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਐਸੇ ਥਾਂ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਲਏ,
ਉਦ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਰਿष੍ਟਾਚ੍ਚ ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਤਾਰੇ ਉੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਉਪਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ,
ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲਵਲ੍ਮੀਕਮੂषਿਕੋषਰਵਰ੍ਤ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਟਿਲ੍ਹੇ ਜਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹਨ,
ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ੇਪੋ ਭਵੇਦਿष੍ਟਂ ਤਡਾਗਂ ਪੂਰ੍ਤ੍ਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਧਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੋਖਰ ਬਣਾਉਣਾ ਪੁਰਤ ਕੰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਨਿ ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਜਲ-ਸੰਭਾਲ, ਕੂਏਂ, ਪੋਖਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ,
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾ ਆਹਰੇਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਗੋਃ ਸ਼ਕृਤ੍ਤਥਾ
ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾ ਮੂਤਰ ਤੇ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਯਾ ਘृਤਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਤੋਂ ਘੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਲਿਆ ਕੇ, 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ,
ਪਾਲਾਸ਼ੇ ਮਧ੍ਯਮੇ ਪਰ੍ਣੇ ਭਾਣ੍ਡੇ ਤਾਮ੍ਰਮਯੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਪਾਲਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ, ਚੰਗੀ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ—
ਸੂਤਕੇ ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋਵੇ—
ਜਾਤੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਜਾਤਂ ਮृਤੇਨ ਮृਤਕਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭਸਂਸ੍ਤ੍ਰਵਣੇ ਮਾਸੇ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਹਾਨਿ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਗਰਭ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਲਈ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਰਜਸ੍ਯੁਪਰਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ੍ਨਨੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਰਜਸ੍ਵਲਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਹਵਾਰੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾ ਸੰਤ ਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਗੋਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਣ੍ਡੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਲਈ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
षਣ੍ਣਾਂ ਦੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਪਿਣ੍ਡਾ ਏਵਂ ਦਾਤਾ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਛੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾਮਹ੍ਯਪਿ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੀ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦਾਦੀ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਸਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਦੈਵਂ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਿਣ੍ਡਮੇਕਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਪਿੰਡ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਚੇਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਞ੍ਚਵਿਧਂ ਬੁਧੈਃ
ਪਾਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵੀ ਜਾਣੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਵਪੇਰ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਨਰਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨੇਕਮੇਵ ਮृਤੇ ऽਹਨਿ
ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇਕ ਪਿੰਡ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰਾਦ੍ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤਃ
ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹੱਥ ਫੜਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੋਤ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਮਂ ਸੂਤਕਂ ਯਾਤਿ ਤਥਾਪਿਣ੍ਡੋਦਕੇ ऽਪਿ ਚ
ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਤ੍ਵਂ ਸਾ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਿਣ੍ਡੇ ਗੋਤ੍ਰੇ ਚ ਸੂਤਕੇ
ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੰਡ, ਗੋਤ ਤੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਸਂਚਯਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬਨ੍ਧੁਭਿਰ੍ਹਿਤਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਸਿਆਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਸਂਚਯਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਮਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।