ਯਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਾਨ੍ਪੋਤਿ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੜਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ, ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਯੇ ਧੋਰੇ ਸ ਤ੍ਵਾਚਨ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ਰਤਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਮੁਕਣ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਰਾਹ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈ।
ਸ ਏਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਿਦਂ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਨ੍ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਰੁਪਮ੍
ਉਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰੂਪ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਾਤ੍ਪਂ ਹਿ ਤੇਨੇਦਮਿਦਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮੇਤ੍ਸਮੀਙ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਸਾਧ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤੁष੍ਯਤੇ ਹਰਿਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਸ਼੍ਚਦ੍ਧਾਵਿਹੀਨਾਨਿ ਨ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਦੋਜਾ, ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਮਸ੍ਤਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਭਕ੍ਤਿਰਿष੍ਯਤੇ
ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਣਿ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਕਾਮਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਪੁਯਾਤ੍
ਇੱਛਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੇਰ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਠ ਤੁष੍ਯਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਹੇ ਮুনি, ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਦਤ੍ਤਾ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਥਨਾਸ਼ਾਯ ਯਤੋਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਧਨ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ਧੁਤਂ ਹਵ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਨਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਹਵ੍ਯਵਤ੍
ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੋ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸੜਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਾਮ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤੀਦਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਦਿ ਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਂਸਾਰਗਰਲਂ ਹ੍ਯਹੋ
ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ, ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਸਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੁਤਾ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ—
ਅਵੇਹਿ ਨਿष੍ਫਲਂ ਬ੍ਰਹਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ।
ਮृषਾ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਝੂਠਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮੇष੍ਵਭਕ੍ਤਿਮਨਸਾਂ ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪਰਾ ਯੇ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ।
ਸ ਲੋਹਕਾਰਭਸ੍ਤ੍ਰੇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਪਿ ਨ ਜੀਵਤਿ
ਉਹ ਲੋਹਾਰ ਦੀ ਫੁੱਕੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਹ ਤਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਤਾਂ ਹਿ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਨ੍ਦਨਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਯਦ੍ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਪਰੋਯਸ੍ਤੁ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪੂਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।