ਯਃ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਜੋ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸੋਪਵਾਸਾ ਵਟਂ ਸਿਂਚੇਤ੍ਸਲਿਲੈਰਮृਤੋਪਮੈਃ
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੀੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਦ੍ਦੈਵੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸੁਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵੀ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪਤ੍ਯਾ ਸਹਾਵਿਯੋਗਂ ਮੇ ਵਟਸ੍ਥੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਬਰਗ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਾਤ ਦੇਵੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੁਵਾਸਿਨੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਞ੍ਜ੍ਯਾਤ੍ਸਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਭਾਗਿਨੀ
ਜੋ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਖੁਦ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਜਾਂਬੂਨਦਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸੇਵਿਤਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੌਰੁषੇਣੈਵ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰੁਪਚਾਰਕੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਯੇਨ੍ਮਿष੍ਟਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ।
ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਾਨ੍ਕਾਮਾਂਲ੍ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਵ੍ਰਤਂ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹਿਰ੍ਜਲੇ
ਪੂਰਨਮਾਸ ਤੋਂ ਵ੍ਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹੀਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਂ ਰਤ੍ਨਨੇਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਵਾਲਮੁਖਪਙ੍ਕਜਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ, ਰਤਨ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਏ।
ਚੂਤਚਂਪਕਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਂ ਕਲਗੀਤਨਿਨਾਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਆਮ ਜਾਂ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਦਿਖਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਸੁਰ ਲਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਚੇਲ੍ਲਿਖਿਤਾਂ ਵਰ੍ਣਕੈਃ ਪਟੇ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਚਿਤਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਸ੍ਵਰ੍ਣਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਸਮੇਤ ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਕਰੀ ਭਵ
ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਲਭੇਤ੍ਸੁਖਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਜੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।
ਬਹਵृਚੈਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਸ਼੍ਯਾਂ ਸਾਮਗੈਰ੍ਭਾਦ੍ਰਗੇ ਕਰੇ
ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰਭਿਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਨਿਕਰਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਕਾਨ੍ਬਧ੍ਨੀਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਹਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠੇ ਸ੍ਵਕੇ
ਇਤਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਬੰਨ ਲਵੇ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ऋषੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਧਾਰਯੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰਕਮ੍
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਸੂਤਰ ਪਹਿਨ ਲਵੇ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਭੋਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨੇਕਭੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰੇ।
ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਵਿਧਿਹੀਨਂ ਚ ਨ ਕृਤਂ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਸਮ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਏਕਭੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਦੇਵਂ ਤੁ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
—ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਲੈ ਲਵੇ।
ਕृਤਮੈਤ੍ਰਾਦਿਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਸ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧृਕ੍ ਤਤਃ
ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਸਮ ਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨੇ।
ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯੇਰ੍ਂਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਧੂਪਦੀਪਕੈਃ
ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਆਂ ਨਾਲ—
ਪੁਨਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਚਰੇਤ੍
—ਉਹ ਉਥੇ ਮੁੜ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਉਤਸਵ ਮਨਾਏ।