ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਨਾਮਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸੇ ਸਤਾਈ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਸ਼ਰਾਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਤਦੇਵਾਸ਼੍ਨੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਵੇ ਅਤੇ ਬੋਲ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ।
ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਸਮੁਪੋष੍ਯਾਤ੍ਰ ਦਿਵਾਨਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਪੂਰਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਾ ਪੀਏ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸਾਂਬੁਬਿਲ੍ਵਦਲਾਦਿਭਿਃ
ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰੇ ऽਹ੍ਨਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੁਨਰੇਵੋਪਚਾਰਕੈਃ
ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਆਖਰੀ ਚੌਦਵੀ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ਚੈਕਭੋਜਨਃ
ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਰਗਾ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਰਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪਵਾਸਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕਾਲੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਾਪਨੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਂਸਾਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯੋ ਵਿਧਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਦਯਾਪਨ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਲਈ ਇੱਕ ਆਮ ਨਿਯਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਸ਼ੁਕਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਮृਨ੍ਮਯਾਸ਼੍ਚਾਵ੍ਰਣਾ ਨਵਾਃ
ਕਪੜੇ, ਤਾਮਬੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨਵੇਂ ਤੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੱਖਣਾ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਵਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਜਿੰਨੇ ਜਰੂਰੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਸੂਤਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੇ।
ਸ਼ੇषਂ ਪ੍ਰਾਗੁਕ੍ਤਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ
ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਨਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਸੁਖਸਂਤਤਿਮ੍
ਇਹ ਕਰਕੇ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਸੁਖੀ ਵੰਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਸਾਨ੍ਨੋਦਕਂ ਕੁਂਭਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੋਮਤੁष੍ਟਯੇ
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਸੋਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭਰੀ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦਦੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇ ਤਤ੍ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਤਾਨ੍ਨਮੁਦਕੁਂਭਂ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੇ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਖੁਰਂ ਚ ਸਸ਼ृਙ੍ਗਕਮ੍
ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ, ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਯਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁ ਲੋਕੇ ਹਿ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਜੋ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸੋਪਵਾਸਾ ਵਟਂ ਸਿਂਚੇਤ੍ਸਲਿਲੈਰਮृਤੋਪਮੈਃ
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੀੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਦ੍ਦੈਵੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸੁਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵੀ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪਤ੍ਯਾ ਸਹਾਵਿਯੋਗਂ ਮੇ ਵਟਸ੍ਥੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਬਰਗ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਾਤ ਦੇਵੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੁਵਾਸਿਨੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਞ੍ਜ੍ਯਾਤ੍ਸਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਭਾਗਿਨੀ
ਜੋ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਖੁਦ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਜਾਂਬੂਨਦਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸੇਵਿਤਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੌਰੁषੇਣੈਵ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰੁਪਚਾਰਕੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਯੇਨ੍ਮਿष੍ਟਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ।
ਐਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕਾਨ੍ਕਾਮਾਂਲ੍ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।