ਏਵਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੈष੍ਟਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਨਚਾਹੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਇਕ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦਿਵਾ ਪਞ੍ਚਤਪਾ ਨਿਸ਼ਃ
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ—
ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਾਨਵਃ
ਸੁੱਚੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—
ਨਭਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਰੋਪਣਂ ਮਤਮ੍
ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਚੁੱਕਣਾ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਸ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਸੌ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਮੇਕਭੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਗੋਧੂਮਪ੍ਰਸ੍ਥਪਿष੍ਟਕਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪ੍ਰਸਤ ਗੇਂਹੂ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਃ ਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਪਟ੍ਟਜਂ ਤੁ ਵਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਪਾਹ ਜਾਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪੁਰਾਣਮੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਸੂਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯੇਂ
ਫਿਰ ਪੁਰਾਣਾ ਧਾਗਾ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਾਚ੍ਯ ਪਿष੍ਟਪਕ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਆਟੇ ਨੂੰ ਪਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਸਮੇਂ ਦੱਖਣਾ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਵਰ੍षਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਤ ਉਦ੍ਯਾਪਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਹੇ।
ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕਲਸ਼ਂ ਤਾਮ੍ਰਜਂ ਮੁਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਘੜਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪੀਤਪਟ੍ਟਾਂਸ਼ੁਕਾਚ੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਤਾਂ ਵਿਧਿਨਾ ਯਜੇਤ੍
ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹੋਮਂ ਹਵਿष੍ਯੇਣ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਚੌਦਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ऽਨਨ੍ਤਵ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਾਦਰਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਅਨੰਤ ਵਰਤ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਦਲੀਵ੍ਰਤਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਚ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕਦਲੀ ਵਰਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਧਾਨ੍ਯਾਙ੍ਕੁਰਾਦਿਭਿਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ, ਅਨਾਜ, ਅੰਕੁਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਰ੍ਦ੍ਵਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ।
ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਲਾਵਣ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਦੇਵਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਬਖ਼ਸ਼; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਸਂਭੋਜ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕਸਿਦ੍ਵਰਕਜ੍ਜਲਾਲਕ੍ਤਚਰ੍ਚਿਤਾਃ
ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਤੋਤਾ, ਪਾਨ, ਕਾਜਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਵ੍ਰਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਹੜਾ ਇਹ ਵਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇषਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿषਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਂਬੁਵਹ੍ਨਿਭਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਜ਼ਹਿਰ, ਹਥਿਆਰ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ—
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਵਿਧਾਨਤਃ
ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਹੀ ਪਿਤਰ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਣਂ ਚ ਗਵਾਂ ਗ੍ਰਾਸਂ ਬਲਿਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਵਕਾਕਯੋਃ
ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਂਪਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰਾਧ ਸਹੀ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਇषਸ਼ੁਕ੍ਲ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ—
ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਭੁਵਿ ਨਾਰਦ
ਉਸਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਵਰਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਦਿਵਂ ਧਰ੍ਮਾਜ੍ਞਯਾ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਥੇ ਚੰਗੇ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਨਰਕਾਦਭਯਂ ਲਭੇਤ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।