ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸ਼ੀਤਲਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ੍ਫੋਟਕਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸ਼ੀਤਲਾ ਦੇਵੀ ਫੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਂ ਭਵੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਃ ਸ਼ੀਤਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਸ਼ੀਤਲਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਂ ਵਾਪਿਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਯਲਭਤੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸਂ ਵਿਧਿਵਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਥੇ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸਂਭੋਜ੍ਯ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨੈ ਰਾਮਪ੍ਰੀਤਿ ਸੁਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਖਵਾਏ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਏਵ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਨਵਮੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨਵਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਉਕ੍ਤਂ ਮਾਤृਵ੍ਰਤਂ ਚਾਤ੍ਰ ਭੈਰਵੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਵੀ ਭੈਰਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਭਦ੍ਰਕਾਲੋ ਤੁ ਯੋਗਿਨੀਨਾਂ ਮਹਾਬਲਾ
ਇੱਥੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚਾਤ੍ਰ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਵਿਧਿਨਾ ਸ ਵਿਮਾਨੇਨ ਦੇਵਤੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਮਾਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਮਾਰੀਰ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਮਾ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਉਮਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਵਿਪ੍ਰ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਰਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਉਮਾ ਵਰਤ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਆषਾਢੇ ਮਾਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਢ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਵਲੋਕੇ ਤੁ ਭੋਗਭਾਰਗ੍ਦੇਵਯਾਨਗਃ
ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਪਵਾਸਂ ਵਾ ਕੌਮਾਰੀਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਯਜੇਤ੍
ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਦੋ ਪੱਖਾਂ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਚੰਡੀਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਮਾਰੀਭੋਜਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਬੱਚੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸ ਵਿਮਾਨੇਨ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵੈ ਦੇਵੀਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਦੀਵੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਵਿਧਿਵਚ੍ਚੋਪਚਾਰਕੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਤੇ ਸਮੂਹ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਨਵਮੀ ਮਹਾਪੂਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨਵਮੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਯਾਮੇ ਖਡ੍ਗਂ ਧਨੁਰਿषੂਨ੍ਗਦਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰੇ।
ਛਤ੍ਰਂ ਧ੍ਵਜਂ ਗਜਂ ਚਾਸ਼੍ਵ ਗੋਵृषਂ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਤੁਲਾਮ੍
ਛਤਰੀ, ਝੰਡਾ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਤਰਾਜੂ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰੇ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਹਿषਂ ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯੈ ਸਮਾਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਹ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰੇ।
ਇਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਭੋਗਾਨਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਥੇ ਚੰਗੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਮੂਲੇ ਵੈ ਤਰ੍ਪ੍ਪਣਂ ਸਮ੍ਯਗਾਚਰੇਤ੍
ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰਖ ਦੇ ਨੀਂਹ 'ਤੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਸ਼ਾਖੋਕ੍ਤੈਸ੍ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਤੋਰ੍ऽਪਯੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਹਰੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹੋਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਵਿਧੇਰ੍ਵਯਃ
ਹੋਮ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ ਸਾਰੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਖੰਡ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਜਗਦਂਬਾਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਥੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਜਗਦੰਬਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,