ਖਖੋਲ੍ਕਾਯੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਣਵਾਦ੍ਯੇਨ ਨਾਰਦ
ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, 'ਖਖੋਲਕਾ' ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ,
ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪਰੇ ऽਹ੍ਨਿ ਸਂਭੋਜ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮੀ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਖ੍ਯੈषਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਇਹ ਸੱਤਵੀਂ, ਜੋ ਸ਼ਰਕਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਵਰਤਣ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਚੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਾਲਿਮੁਦ੍ਗਯਵੇਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ, ਮੂਂਗ, ਜੌ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਉਪਜੇ ਤੇ ਫਲਿਆ।
ਇष੍ਟਾ ਰਵੇਰਤਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਯੋਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਨਾ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਲਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੁਃਖੋਪਸ਼ਮਨੀ ਪੁਤ੍ਰਸਂਤਤਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵ੍ਰਤਮੇ ਤਦ੍ਰਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਹ ਵਰਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਜਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਵਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੈਠ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਸਤਵੀਂ ਦਿਨ, ਇੰਦਰ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਲਭਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਆਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਸ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਯ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਪृਥਕ੍
ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮਵ੍ਯਙ੍ਗਾਖ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸਾਵਣ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਸਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਅਵਯੰਗ ਨਾਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਦੇਯਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਚ੍ਛੁਭਾਵਹਮ੍
ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਦਿਨ, ਦਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਹਵਨ ਸਭ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੋਮਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਨਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਥੇ ਸੋਮ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਸृਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਯੇ
ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਲਿਕੇਰਂ ਚ ਵृਨ੍ਤਾਕਂ ਨਾਰਙ੍ਗਂ ਬੀਜਪੂਰਕਮ੍
ਨਾਰੀਅਲ, ਬੈਂਗਣ, ਸੰਤਰਾ ਤੇ ਬੀਜਪੂਰਕ ਫਲ—
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਰਦੋਰਕਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧਾਰਯੇਦ੍ਵਾਮਕੇ ਕਰੇ
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਫਲ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਂਭੋਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤੈਵ ਪਾਯਸੇਨ ਵਿਸृਜ੍ਯਸ ਤਾਨ੍
ਸੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਨਿ ਤਾਨਿ ਦੇਯਾਨਿ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਪਿ ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਚ
ਉਹ ਫਲ ਵੀ ਸੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤੀ
ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਜੋ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਪੂਜੋ ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਦਦ੍ਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਰ੍ਯਮਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਰਯਮਾਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ; ਆਰਯਮਾਨ ਆਪ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਚਗਵ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੇਤ੍ਥਂ ਵਿਧਾਯ ਸ਼੍ਵੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜਗਵਯਾ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸੁਭਾष੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਸ਼ਾਕਾਖ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਮੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਕ ਨਾਮ ਦਾ ਸਪਤਮੀ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਕ (ਸਬਜੀ) ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਪ ਵੀ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨੇਤ੍ਰਂ ਤਦੇਵ ਕृਤਵਾਨਿਹ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦੱਖਣੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਰਮ ਰੂਪ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।