ਵੈਡੂਰ੍ਯਦੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪੁष੍ਪਰਾਗਪ੍ਰਦਸ੍ਤਥਾ
ਵੈਡੂਰੀਆ ਪਥਰ ਜਾਂ ਲਾਲ ਰਤਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਚਿਰਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਭੂਮਿਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਯਾਨਦਾਨੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਆਸਮਾਨੀ ਯਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯਾਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਤृਣਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਨ੍ਪੁਯਾਤ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਨਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇਰਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ,
ਪਰੋਪਦੇਸ਼ ਨਿਰਤਾ ਵੀਤਰਾਗਾ ਵਿਮਤ੍ਸਾਰਾਃ
ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਰਾਗ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਏ,
ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਾਹ੍ਲਾਦਨਿਰਤਾਃ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਦੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਉਹ ਸਤਸੰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿਤਕਰਾ ਯੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਗੋषੁ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਤਨਦਿਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਜਿਤਾਹਾਰਾ ਗੋषੁ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਸ਼ੀਲਿਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤਾ ਹਰਿਨਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਾਥਂ ਵਿਪ੍ਰਕੁਣਪਂ ਯੇ ਦਹੇਯੁਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਅਨਾਥ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਸਾੜਦਾ ਹੈ—
ਪਤ੍ਰੈਃ ਪੁਰ੍ष੍ਪੇਃ ਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਜਲੈਰ੍ਵਾ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
—ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ—
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਵਿਮਾਨਗਃ
—ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚੁਲੁਕੋਦਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸਂਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਭੂਮਿਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਪੂਜਯਾ ਰਹਿਤਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਯੋਰ੍ऽਚਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
—ਅਤੇ ਕੋਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਨਾ ਹੋਣ—
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਃ ਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਚ
—ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪੂਜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ—
ਪੂਜਯਾ ਰਹਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਯੋਰ੍ऽਚਯੇਦਕਰ੍ਵਂਸ਼ਜ
—ਜਾਂ ਕਰਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦੇਵਤਾਯਤਨੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਸੁਧੀਃ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੀਰ੍ਣਂ ਸ੍ਫਟਿਕਲਿਙ੍ਗਨ੍ਤੁ ਯਃ ਸਂਦਧ੍ਯਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਾ ਲਿੰਗ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਲਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨਪਿ ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ—
ਗਨ੍ਧੋਦਕੇਨ ਯਃ ਸਿਞ੍ਚੇਦ੍ਦੇਵਤਾਯਤਨੇ ਭੁਵਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ—
ਮृਦਾ ਧਾਤੁਵਿਕਾਰੈਰ੍ਵਾ ਯੋ ਲਿਮ੍ਪੇਦ੍ਦੇਵਤਾਗृਹਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਿਲਾਚੂਰ੍ਣੇਨ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਗਾਰਂ ਤੁ ਲੋਪਯੇਤ੍
ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈ—
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੀਪਰਚਨਾਂ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇ ਨृਪ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅਖਣ੍ਡਦੀਪਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਅਟੱਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਾਪਿ ਨਮੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੇਕਾਂ ਸਤ੍ਪ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਮਿਪ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਇਕ ਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਯੁਗਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੋ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚਰਰੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧਃ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੇ ਹਰ ਪੈਰ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।