ਸ ਏਵਾਤ੍ਮਵਿਧਾਤੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਿਨਾਮਗ੍ਰਣੀਰ੍ਮੁਨੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਧੇਨੁਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਰ੍ਕਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਂ ਮਾਰ੍ਗਤਿ
ਜੋ ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਧੇ ਦਾ ਦੂਧ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਅਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਭੋਗਕ੍ਸ਼ਯਭੀਰਵਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—
ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨਰਰੁਪਪਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਸ ਹਰਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਹਰਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ捧 ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿਂ ਮੇ ਹਰਿਃ
ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਹਰੀ ਨੂੰ捧 ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹੋ ਕਿ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਫਲਾਗृਧ੍ਨੁਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰੋਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਾਨ੍ਪੋਤਿ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੜਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ, ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਯੇ ਧੋਰੇ ਸ ਤ੍ਵਾਚਨ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ਰਤਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਮੁਕਣ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਰਾਹ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈ।
ਸ ਏਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਿਦਂ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਨ੍ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਰੁਪਮ੍
ਉਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰੂਪ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਾਤ੍ਪਂ ਹਿ ਤੇਨੇਦਮਿਦਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮੇਤ੍ਸਮੀਙ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਸਾਧ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤੁष੍ਯਤੇ ਹਰਿਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਸ਼੍ਚਦ੍ਧਾਵਿਹੀਨਾਨਿ ਨ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਦੋਜਾ, ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਮਸ੍ਤਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਭਕ੍ਤਿਰਿष੍ਯਤੇ
ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਣਿ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਕਾਮਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਪੁਯਾਤ੍
ਇੱਛਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੇਰ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਠ ਤੁष੍ਯਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਹੇ ਮুনি, ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਦਤ੍ਤਾ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਥਨਾਸ਼ਾਯ ਯਤੋਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਧਨ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ਧੁਤਂ ਹਵ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਨਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਹਵ੍ਯਵਤ੍
ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੋ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸੜਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਾਮ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤੀਦਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਦਿ ਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਂਸਾਰਗਰਲਂ ਹ੍ਯਹੋ
ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ, ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।