ਏਕਤਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਗ੍ਰਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹਨ।
ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹੀਪਾਲ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਵਸ੍ਤ੍ਰਦੋ ਰੁਦ੍ਰਭਵਨਂ ਕਨ੍ਯਾਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍
ਕਪੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਮਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਦਾਤ੍ਯਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਵਾ ਆषਾਢ੍ਯਾਂ ਵਾਪਿ ਭੂਪਤੇ
ਕਰਤਿਕ ਜਾਂ ਆਢਾ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਸਤ੍ਪਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਰੁਪਭਾਕ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਾਙ੍ਕਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਿषਂ ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਜੋ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ ਮਹਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਾਮ੍ਬੂਲਦਾਨਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਾਂਬੂਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ,
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਮਿਕ੍ਸ਼ੁਦਾਤਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਡੇਕ੍ਸ਼ੁਰਸਦਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਗੁੜ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨੇਨ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰਕਾਦੁਦ੍ਧਰਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਜਪਵਾਹਨਦੋਹਨਾਤ੍
ਜਪ, ਸਵਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨੇਨ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਾਤਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਦਾਨਂ ਮਹਾਦਾਨਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡ ਕੋਟਿਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਦਾਨੇ ਤਤੋ ऽਪਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਨਰੋ ਦਾਨਂ ਗृਹਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਵਿਤਸਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਕੋਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨਰੋ ਮਾਣਿਕ੍ਯਦਾਨੇਨ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਨ੍ਪੁਯਾਤ੍
ਮਨੁੱਖ ਮਾਣਕ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਦ੍ਰੁਮਦਾਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਨ੍ਪੁਯਾਤ੍
ਮੋਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੂੰਗਾ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਦੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪੁष੍ਪਰਾਗਪ੍ਰਦਸ੍ਤਥਾ
ਵੈਡੂਰੀਆ ਪਥਰ ਜਾਂ ਲਾਲ ਰਤਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਚਿਰਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਭੂਮਿਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਯਾਨਦਾਨੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਆਸਮਾਨੀ ਯਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯਾਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਤृਣਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਨ੍ਪੁਯਾਤ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਨਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇਰਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ,
ਪਰੋਪਦੇਸ਼ ਨਿਰਤਾ ਵੀਤਰਾਗਾ ਵਿਮਤ੍ਸਾਰਾਃ
ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਰਾਗ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਏ,
ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਾਹ੍ਲਾਦਨਿਰਤਾਃ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਦੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਉਹ ਸਤਸੰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿਤਕਰਾ ਯੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਗੋषੁ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਤਨਦਿਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਜਿਤਾਹਾਰਾ ਗੋषੁ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਸ਼ੀਲਿਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।