ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤਤ੍ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿਸ਼ਤ੍ਕੁਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਲੀ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਤੋਯਸਮਨ੍ਦਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਦਾਨਫਲਂ ਯਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਦਸ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਕਿਉਂਕਿ, ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਨ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਵੇਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਲਦੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤੇਭ੍ਯ ਇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਪ੍ਰਦੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰਾਣਦਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਸਮਂ ਦਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਪਾਲ ਭੂਪਲੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਅੰਨ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ।
ਨਪਕਂ ਤੇ ਨ ਪਸ਼ਅਯਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਪ੍ਰਦੋ ਵਰਃ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਹ, ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਸ੍ਤ੍ਰਾਤੋ ऽष੍ਟਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅੱਠ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ ਕੋਟਿਕੁਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਸੇਦ੍ਵੂਹ੍ਯਪੁਰੇ ਯੁਗਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੂਹਿਆ ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਨ੍ਪੋਤਿ ਸਰ੍ਵੇਪਾਪਵਿਵਾਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਲੋਕਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਮਨ੍ਯੇषਾਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਣ੍ਡਿਤ
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸ ਏਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭੂਪਾਲ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰੁਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ।
ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਦਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਏਕਤਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਗ੍ਰਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹਨ।
ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹੀਪਾਲ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਵਸ੍ਤ੍ਰਦੋ ਰੁਦ੍ਰਭਵਨਂ ਕਨ੍ਯਾਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍
ਕਪੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਮਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਦਾਤ੍ਯਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਵਾ ਆषਾਢ੍ਯਾਂ ਵਾਪਿ ਭੂਪਤੇ
ਕਰਤਿਕ ਜਾਂ ਆਢਾ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਸਤ੍ਪਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਰੁਪਭਾਕ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਾਙ੍ਕਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਿषਂ ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਜੋ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ ਮਹਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਾਮ੍ਬੂਲਦਾਨਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਾਂਬੂਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ,
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਮਿਕ੍ਸ਼ੁਦਾਤਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਡੇਕ੍ਸ਼ੁਰਸਦਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਗੁੜ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।