ਕੋਟਿ ਸਂਖ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਕਤ੍ਯ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਾਰ੍ਜਿਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜਤਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਕੁਲਕੋਟਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬੇਅੰਤ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸੇਦ੍ਭਿष੍ਣੁਪੁਰੇ ਯੁਗਮ੍
ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਤਤ੍ਸਾਲੋਕ੍ਯਮਾਨ੍ਪੁਯਾਤ੍
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧੂਪੇ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ਮਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਵੀ ਹੈ—ਇਹ ਸੁਣ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਸਾਲੋਕ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਃਭਤ੍ਪਪੁਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤਤ੍ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿਸ਼ਤ੍ਕੁਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਲੀ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਤੋਯਸਮਨ੍ਦਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੰਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਦਾਨਫਲਂ ਯਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਦਸ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਕਿਉਂਕਿ, ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰਿਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਨ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਵੇਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਲਦੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤੇਭ੍ਯ ਇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਪ੍ਰਦੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰਾਣਦਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਸਮਂ ਦਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਪਾਲ ਭੂਪਲੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਅੰਨ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ।
ਨਪਕਂ ਤੇ ਨ ਪਸ਼ਅਯਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਪ੍ਰਦੋ ਵਰਃ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਹ, ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਸ੍ਤ੍ਰਾਤੋ ऽष੍ਟਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅੱਠ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ ਕੋਟਿਕੁਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਸੇਦ੍ਵੂਹ੍ਯਪੁਰੇ ਯੁਗਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੂਹਿਆ ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਨ੍ਪੋਤਿ ਸਰ੍ਵੇਪਾਪਵਿਵਾਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਲੋਕਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਮਨ੍ਯੇषਾਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਣ੍ਡਿਤ
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸ ਏਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭੂਪਾਲ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰੁਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ।
ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਦਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।