ਤਿਲੈਰ੍ਹੁਨੇਦ੍ਯਜੇਤ੍ਪੀਠੇ ਸ਼ੈਵੇਙ੍ਗਾਵਰਣੈਃ ਸਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਵਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੀਠ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦ੍ਯਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਯੁਤਂ ਰੋਗਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਰਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਮੰਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਂਬਸ੍ਥਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧ੍ਯਾਤਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਗਦਾਪਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਖਾਂਸੀ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰੇਫਆਦਿਵ੍ਯਞ੍ਜਨੋਲ੍ਲਾਸਿषਟ੍ਕੋਣਾਭਿਵृਤਂ ਬਹਿਃ
ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, 'ਰ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪੀਡਿਤਾਙ੍ਗੇ ਸ੍ਮृਤਂ ਤਤ੍ਤਤ੍ਪੀਡਾਂ ਸ਼ਮਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੀੜਤ ਅੰਗ 'ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੀੜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਨਮੋ ਭੂਤਪਦਂ ਤਤੋ ऽਧਿਪਤਯੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਤਾ' ਅੱਖਰ, ਨਮਸਕਾਰ, 'ਭੂਤ' ਸ਼ਬਦ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ 'ਅਧਿਪਤੀ' ਲਈ।
ਵਿਹਰਦ੍ਵਿਤਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਰੀਨृਤ੍ਯਯੁਗਂ ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਦੋ ਜੋੜੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਰੀ ਤੇ ਨਰ ਦੇ ਨ੍ਰਿਤਯ ਜੋੜੇ।
ਘਣ੍ਟਾਕਪਾਲਮਾਲਾਦਿਧਰਾਯੇਤਿ ਪਦਂ ਪੁਨਃ
ਮੁੜ, ਘੰਟੀ, ਕਪਾਲ, ਮਾਲਾ ਆਦਿ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ।
ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਕृਤਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੇਖਰਾਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ' (ਚੰਦ) ਨਾਲ ਬਣੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫਿਰ 'ਸ਼ੇਖਰ' (ਮੁਕੁਟ) ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਬਲਯੁਗ੍ਮਂ ਚਲਾਯੁਗ੍ਮਮਨਿਵਰ੍ਤਕਪਾਲਿਨੇ
ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਚਲਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਨ ਵਾਲੇ ਰਖਵਾਲੇ ਲਈ।
ਭੂਯੋ ਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਟਯੁਗ੍ਮਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਮੁੜ, ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਮਰ ਦਾ ਜੋੜਾ।
ਆਵੇਸ਼ਯਯੁਗਂ ਪਸ਼੍ਚਾਞ੍ਚਣ੍ਡਾਸਿਪਦਮੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਆਵੇਸ਼ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਚੰਡਾ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਖਡ੍ਗਰਾਵਣਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯੂਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਇਹ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਖਰ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਮੁਦਿਤੋ ਜਪਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਿਧ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਜਪਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਯਾ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਯਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਤਯਂ ਪੁਨਃ
ਮਾਇਆ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਕਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਰ੍ਣੋ ऽਯਮਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨੁਃ
ਇਹ ਇਕਵੰਜਾ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਘੋਰਰੁਦ੍ਰਃ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਦੇਵਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਾਯਕਃ
ਅਘੋਰਾ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦੇਵੀ ਤੇ ਨੇਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਾ ਦਸ਼ਭਿਰਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨਵਭਿਃ ਕਵਚਂ ਮਤਮ੍
ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨੇਤ੍ਰਾਸ੍ਯਕਣ੍ਠੇषੁ ਹृਨ੍ਨਾਭ੍ਯਾਮੂਰੁषੁ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਗਲ੍ਹਾ, ਦਿਲ, ਨਾਭੀ ਤੇ رانਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ।
ਪਞ੍ਚषਟ੍ਕਾष੍ਟਵੇਦਾਙ੍ਗਦ੍ਵਿਵ੍ਦ੍ਯਬ੍ਧਿਰਸਲੋਚਨੈਃ
ਸਠ ਅੱਖਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ।
ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਰਂ ਧ੍ਯਾਯੇਨਦਘੋਰਾਖ੍ਯਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨਘੋਰਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਵਾਨ੍ਤੋ ਧਰਾਸਂਸ੍ਥੋ ਵਾਮਨੇਤ੍ਰੇਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਤੇ ਬੌਨੇ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਨੁਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਖ੍ਯੋ ਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਨਿਵਾਰਣਃ
ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਮਕ ਮੰਤ੍ਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਂ ਭੀਮਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਨ੍ਨਗਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਰ੍ਣਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਤਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵੇ ਪੀਠੇ ਯਜੇਦਙ੍ਗਮਾਤृਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਾਯੁਧੈਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੀਠ ਉੱਤੇ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯਃ ਸ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦਾਨ੍ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰੋਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਯੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿਖਿਲਾਞ੍ਛਤ੍ਰੂਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਅਰਜੁਨ।
ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤਿਮੋ ਬਿਨ੍ਦੁਯੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਯ ਹृਨ੍ਮਨੁਃ
ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ, ਬਿੰਦੀ ਨਾਲ, ਖੇਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਲਈ ਦਿਲ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ।
षਡ੍ਦੀਰ੍ਘਯੁਕ੍ਤਬੀਜੇਨ षਡਙ੍ਗਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਛੇ ਲੰਬੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।