ਕਾਲਕੂਟਪਦਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਿषਭਕ੍ਸ਼ਣਙੇਯੁਤਮ੍
ਕਾਲਕੂਟ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਹਿਰ ਖਾਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਮੇਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਾਗਾਨਿ ਮਨੋਰ੍ਵਿਦੁਃ
ਇਹ ਪੰਜ ਮਨਤਰ ਦੇ ਅੰਗ, 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਤਰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਯੁਤਵਰ੍ਚਸ੍ਕਂ ਜਟਾਜੂਟੇਨ੍ਦੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਟਾਵਾਂ 'ਚ ਚੰਦਮਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਦਧਤਂ ਦੋਰ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਧਰਮ੍
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖਟਵਾਂਗ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਹਵਿषਾ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਸ੍ਕृਤੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ
ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਯਥਾ ਰੀਤਿ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਯਵਿਧਾਨੇਨ ਵਿषਦ੍ਵਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਜਹਿਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਬੀਜਂ ਸਰ੍ਵਸਮृਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਹੈ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦੇਵਤਾ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਨੀਲਮਣਿਭਂ ਸ਼ੂਲਪਾਸ਼ਂ ਕਪਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੀਲੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਲ, ਫੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਕਪਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਬਦ੍ਧਮੁਕੁਟਮਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮੁਕੁਟ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਿਲੈਰ੍ਹੁਨੇਦ੍ਯਜੇਤ੍ਪੀਠੇ ਸ਼ੈਵੇਙ੍ਗਾਵਰਣੈਃ ਸਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਵਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੀਠ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦ੍ਯਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਯੁਤਂ ਰੋਗਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਰਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਮੰਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਂਬਸ੍ਥਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧ੍ਯਾਤਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਗਦਾਪਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਖਾਂਸੀ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰੇਫਆਦਿਵ੍ਯਞ੍ਜਨੋਲ੍ਲਾਸਿषਟ੍ਕੋਣਾਭਿਵृਤਂ ਬਹਿਃ
ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, 'ਰ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪੀਡਿਤਾਙ੍ਗੇ ਸ੍ਮृਤਂ ਤਤ੍ਤਤ੍ਪੀਡਾਂ ਸ਼ਮਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੀੜਤ ਅੰਗ 'ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੀੜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਨਮੋ ਭੂਤਪਦਂ ਤਤੋ ऽਧਿਪਤਯੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਤਾ' ਅੱਖਰ, ਨਮਸਕਾਰ, 'ਭੂਤ' ਸ਼ਬਦ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ 'ਅਧਿਪਤੀ' ਲਈ।
ਵਿਹਰਦ੍ਵਿਤਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਰੀਨृਤ੍ਯਯੁਗਂ ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਦੋ ਜੋੜੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਰੀ ਤੇ ਨਰ ਦੇ ਨ੍ਰਿਤਯ ਜੋੜੇ।
ਘਣ੍ਟਾਕਪਾਲਮਾਲਾਦਿਧਰਾਯੇਤਿ ਪਦਂ ਪੁਨਃ
ਮੁੜ, ਘੰਟੀ, ਕਪਾਲ, ਮਾਲਾ ਆਦਿ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ।
ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਕृਤਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੇਖਰਾਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ' (ਚੰਦ) ਨਾਲ ਬਣੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫਿਰ 'ਸ਼ੇਖਰ' (ਮੁਕੁਟ) ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਬਲਯੁਗ੍ਮਂ ਚਲਾਯੁਗ੍ਮਮਨਿਵਰ੍ਤਕਪਾਲਿਨੇ
ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਚਲਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਨ ਵਾਲੇ ਰਖਵਾਲੇ ਲਈ।
ਭੂਯੋ ਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਟਯੁਗ੍ਮਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਮੁੜ, ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਮਰ ਦਾ ਜੋੜਾ।
ਆਵੇਸ਼ਯਯੁਗਂ ਪਸ਼੍ਚਾਞ੍ਚਣ੍ਡਾਸਿਪਦਮੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਆਵੇਸ਼ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਚੰਡਾ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਖਡ੍ਗਰਾਵਣਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯੂਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਇਹ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਖਰ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਮੁਦਿਤੋ ਜਪਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਿਧ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਜਪਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਯਾ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਯਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਤਯਂ ਪੁਨਃ
ਮਾਇਆ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਕਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਰ੍ਣੋ ऽਯਮਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨੁਃ
ਇਹ ਇਕਵੰਜਾ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਘੋਰਰੁਦ੍ਰਃ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਦੇਵਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਾਯਕਃ
ਅਘੋਰਾ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦੇਵੀ ਤੇ ਨੇਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਾ ਦਸ਼ਭਿਰਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨਵਭਿਃ ਕਵਚਂ ਮਤਮ੍
ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨੇਤ੍ਰਾਸ੍ਯਕਣ੍ਠੇषੁ ਹृਨ੍ਨਾਭ੍ਯਾਮੂਰੁषੁ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਗਲ੍ਹਾ, ਦਿਲ, ਨਾਭੀ ਤੇ رانਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ।
ਪਞ੍ਚषਟ੍ਕਾष੍ਟਵੇਦਾਙ੍ਗਦ੍ਵਿਵ੍ਦ੍ਯਬ੍ਧਿਰਸਲੋਚਨੈਃ
ਸਠ ਅੱਖਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ।