ਅਯੁਤਦ੍ਵਯਸਂਯੁਕ੍ਤਗੁਣਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨੁਮ੍
ਇਕ ਮਨਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਲੱਖ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੋਦਿਤੇ ਪੀਠੇ ਤਦ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮष੍ਟਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਰਾਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਵਾਕ੍ਛ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਅੱਠ ਅੱਧ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਰਾਸਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੂਰ੍ਤਿਂਸਂਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਕृਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਦੱਖਣਾਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਙੇਯੁਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮਹ੍ਯਂਮੇਧਾਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਦੱਖਣਾਮੂਰਤੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਬੁੱਧੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੁਨਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਛਨ੍ਦੋ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦੇਵਤੋਦਿਤਾ
ਮੁਨੀ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਦੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਭਵੈਰ੍ਵਾਪਿਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਵਨ੍ਮਤਮ੍
ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਾਈ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਹ੍ਨਿਬੀਜਸ੍ਥਾ ਦੀਰ੍ਘਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤੀਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਾ
ਦੂਜਾ ਮਨਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਚੰਦਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਤ੍ਮਕਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿषਦ੍ਵਯਹਰਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਨੀਲਕੰਠ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਹਿਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨੇ ਪਦਯੁਗਂ ਸ਼ਿਰੋਮਨ੍ਤ੍ਰ ਉਦਾਹृਤਃ
ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਰੋ-ਮਨਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਕੂਟਪਦਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਿषਭਕ੍ਸ਼ਣਙੇਯੁਤਮ੍
ਕਾਲਕੂਟ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਹਿਰ ਖਾਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਮੇਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਾਗਾਨਿ ਮਨੋਰ੍ਵਿਦੁਃ
ਇਹ ਪੰਜ ਮਨਤਰ ਦੇ ਅੰਗ, 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਤਰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਯੁਤਵਰ੍ਚਸ੍ਕਂ ਜਟਾਜੂਟੇਨ੍ਦੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਟਾਵਾਂ 'ਚ ਚੰਦਮਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਦਧਤਂ ਦੋਰ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਧਰਮ੍
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖਟਵਾਂਗ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਹਵਿषਾ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਸ੍ਕृਤੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ
ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਯਥਾ ਰੀਤਿ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਯਵਿਧਾਨੇਨ ਵਿषਦ੍ਵਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਜਹਿਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਬੀਜਂ ਸਰ੍ਵਸਮृਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਹੈ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦੇਵਤਾ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਨੀਲਮਣਿਭਂ ਸ਼ੂਲਪਾਸ਼ਂ ਕਪਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੀਲੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਲ, ਫੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਕਪਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਬਦ੍ਧਮੁਕੁਟਮਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮੁਕੁਟ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਿਲੈਰ੍ਹੁਨੇਦ੍ਯਜੇਤ੍ਪੀਠੇ ਸ਼ੈਵੇਙ੍ਗਾਵਰਣੈਃ ਸਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਵਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੀਠ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦ੍ਯਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਯੁਤਂ ਰੋਗਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਰਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਮੰਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਂਬਸ੍ਥਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧ੍ਯਾਤਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਗਦਾਪਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਖਾਂਸੀ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰੇਫਆਦਿਵ੍ਯਞ੍ਜਨੋਲ੍ਲਾਸਿषਟ੍ਕੋਣਾਭਿਵृਤਂ ਬਹਿਃ
ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, 'ਰ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪੀਡਿਤਾਙ੍ਗੇ ਸ੍ਮृਤਂ ਤਤ੍ਤਤ੍ਪੀਡਾਂ ਸ਼ਮਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੀੜਤ ਅੰਗ 'ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੀੜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਰੋ ਨਮੋ ਭੂਤਪਦਂ ਤਤੋ ऽਧਿਪਤਯੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਤਾ' ਅੱਖਰ, ਨਮਸਕਾਰ, 'ਭੂਤ' ਸ਼ਬਦ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ 'ਅਧਿਪਤੀ' ਲਈ।
ਵਿਹਰਦ੍ਵਿਤਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਰੀਨृਤ੍ਯਯੁਗਂ ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਦੋ ਜੋੜੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਰੀ ਤੇ ਨਰ ਦੇ ਨ੍ਰਿਤਯ ਜੋੜੇ।
ਘਣ੍ਟਾਕਪਾਲਮਾਲਾਦਿਧਰਾਯੇਤਿ ਪਦਂ ਪੁਨਃ
ਮੁੜ, ਘੰਟੀ, ਕਪਾਲ, ਮਾਲਾ ਆਦਿ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ।
ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਕृਤਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੇਖਰਾਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ' (ਚੰਦ) ਨਾਲ ਬਣੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫਿਰ 'ਸ਼ੇਖਰ' (ਮੁਕੁਟ) ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਬਲਯੁਗ੍ਮਂ ਚਲਾਯੁਗ੍ਮਮਨਿਵਰ੍ਤਕਪਾਲਿਨੇ
ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਚਲਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਨ ਵਾਲੇ ਰਖਵਾਲੇ ਲਈ।