ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਮृਤ੍ਯੁਜਿਦੇਵ ਸ੍ਯਾਦਾਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਵਰੈਃ ਕृਤੋ ਹੋਮਃ ਸਰ੍ਵਮृਤ੍ਯੁਗਦਾਪਹਃ
ਸਹੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਵਨ ਸਾਰੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਮਾਰ੍ਗਸਮਿਦ੍ਧੋਮਃ ਸਰ੍ਵਾਮਯਨਿषੂਦਨਃ
ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹਵਨ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਟਮੂਲਪਦਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਦੇਚ੍ਚ ਨਿਵਾਸਿਨੇ
ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਨੂੰ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਤਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਦ੍ਧੋ ऽਯਮੀਰਿਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ, ਇਹ ਤਾਰਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੁਕਃ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਸ਼੍ਛਨ੍ਦੋ ऽਨੁष੍ਟੁਪ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਮੁਨੀ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ।
ਤਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹ੍ਰੀਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜੈਃ
ਤਾਰਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ, 'ਹਰੀਮ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਾਲੇ ਦृਸ਼ੋਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਗਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮੇ ਸਨਾਸਿਕੇ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨੱਕ 'ਤੇ।
ਕਟ੍ਯਾਂ ਗੁਹ੍ਯੇ ਪੁਨਃ ਪਾਦਸਂਧਿष੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਨੋਃ
ਕਮਰ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮਾਚਲਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਿਕਿਨ੍ਨਰਸੇਵਿਤੇ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਧ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਰ੍ਲਤਾਜਾਲੈਰਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਕੁਸੁਮਦ੍ਰੁਮੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਗਾਯਦ੍ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾਸਂਘੇ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਬਰ੍ਹਿ ਕਦਮ੍ਬਕੇ
ਦੇਵਾਂਗਨਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਮृਗਸੇਵਿਤੇ
ਹਿਰਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਆਪਸੀ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ।
ਆਦ੍ਯੈਃ ਸ਼ੁਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰਜਸ੍ਰਸੁਖਸੇਵਿਤੇ
ਸ਼ੁਕ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹੋਚ੍ਛ੍ਰਾਯਂ ਪਦ੍ਮਰਾਗਫਲੋਜ੍ਜ੍ਲਮ੍
ਉੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਪਦਮਰਾਗ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ।
ਨਵਰਤ੍ਨਮਯਾਕਲ੍ਪੈਰ੍ਲਂਬਮਾਨੈਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਲਟਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸੁਸਂਕॢਪ੍ਤਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੰਘਾਸਨ।
ਕੈਲਾਸਾਦ੍ਰਿਨਿਭਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਕਪਰ੍ਦਕਮ੍
ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਟਾ 'ਚ ਚੰਦਮਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰਾਟਕੇ ਕੁਰਙ੍ਗਾਢ੍ਯਜਾਨੁਸ੍ਥਕਰਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਯੁਤਦ੍ਵਯਸਂਯੁਕ੍ਤਗੁਣਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨੁਮ੍
ਇਕ ਮਨਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਲੱਖ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੋਦਿਤੇ ਪੀਠੇ ਤਦ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮष੍ਟਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਰਾਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਵਾਕ੍ਛ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਅੱਠ ਅੱਧ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਰਾਸਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੂਰ੍ਤਿਂਸਂਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਕृਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਦੱਖਣਾਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਙੇਯੁਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮਹ੍ਯਂਮੇਧਾਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਦੱਖਣਾਮੂਰਤੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਬੁੱਧੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੁਨਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਛਨ੍ਦੋ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦੇਵਤੋਦਿਤਾ
ਮੁਨੀ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਦੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਭਵੈਰ੍ਵਾਪਿਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਵਨ੍ਮਤਮ੍
ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਾਈ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਹ੍ਨਿਬੀਜਸ੍ਥਾ ਦੀਰ੍ਘਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤੀਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਾ
ਦੂਜਾ ਮਨਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਚੰਦਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਤ੍ਮਕਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿषਦ੍ਵਯਹਰਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਨੀਲਕੰਠ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਹਿਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨੇ ਪਦਯੁਗਂ ਸ਼ਿਰੋਮਨ੍ਤ੍ਰ ਉਦਾਹृਤਃ
ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਰੋ-ਮਨਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।