ਦਿਵ੍ਯਭੂषਾਙ੍ਗਰਾਗਂ ਚ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਯ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਲਾਗੇ ਹੋਏ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵੇਦਟਙ੍ਕੇष੍ਮਭਯਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਮਸਤਕ ਤੇ ਅਤੇ ਭਸਮ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਯਸੈਰ੍ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਪੀਠੇਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੀਠ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਮਾਦਿਭਿਃ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਤृਤੀਯਂ ਲੋਕਨਾਯਕੈਃ
ਉਮਾ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤੀਜਾ ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤਾਰਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਸਕਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਰ੍ਭਘृਗੁਃ ਸਰ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਖਰ ਠੀਕ, ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਭਗਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।
ऋषੈਃ ਕਹੋਲੋ ਦੇਵ੍ਯਾਦਿਗਾਯਤ੍ਰੀ ਛਨ੍ਦ ਈਰਿਤਮ੍
ਕਹੋਲ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭृਗੁਣਾ ਦੀਰ੍ਘਯੁਕ੍ਤੇਨ षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੱਲੋਂ, ਲੰਬੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੁਦ੍ਰਾਪਾਸ਼ੈਣਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਲਸਤ੍ਪਾਣਿਂ ਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੁਦਰਾ, ਫੰਨਾ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਥਾਂ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਾਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਿਜਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਮੋਹਨਮ੍
ਹਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਮृਤਾਸ਼ਕਲੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੁਗ੍ਧਾਜ੍ਯਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤੈਃ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ,
ਅਙ੍ਗਾਵਰਣਮਾਰਾਧ੍ਯਪਸ਼੍ਚਾਲ੍ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਯਜੇਤ੍
ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਪਪੂਜਾਦਿਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ,
ਦੁਗ੍ਧਸਿਕ੍ਤੈਃ ਸੁਧਾਖਣ੍ਡੈਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਮਾਦਰਾਤ੍
ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਧਾਵਟਤਿਤਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਾ ਪਯਃ ਸਰ੍ਪਿਃ ਪਯੋ ਹਵਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਜਯੇਨ੍ਮਧੁਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੱਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਿੱਠਾ ਸਮੇਤ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਂ ਸਂਪ੍ਰੀਣਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵਤਾਧਿਯਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਚਿਰਂ ਜੀਵੇਚ੍ਛਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮਞ੍ਜਸਾ
ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਾਧ੍ਯਰੋਗੇ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਰ੍ਤੌਂ ਮੋਹੇ ਦਾਹੇ ਮਹਾਭਯੇ
ਜਦੋਂ ਲਾਈਲਾਜ ਬਿਮਾਰੀ, ਖੰਘ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਭਟਕਾਵਾ, ਜਲਣ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੋਵੇ,
ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰੇਤੈਃ ਪ੍ਰਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਸੁ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਮृਤ੍ਯੁਜਿਦੇਵ ਸ੍ਯਾਦਾਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਵਰੈਃ ਕृਤੋ ਹੋਮਃ ਸਰ੍ਵਮृਤ੍ਯੁਗਦਾਪਹਃ
ਸਹੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਵਨ ਸਾਰੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਮਾਰ੍ਗਸਮਿਦ੍ਧੋਮਃ ਸਰ੍ਵਾਮਯਨਿषੂਦਨਃ
ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹਵਨ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਟਮੂਲਪਦਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਦੇਚ੍ਚ ਨਿਵਾਸਿਨੇ
ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਨੂੰ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਤਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਦ੍ਧੋ ऽਯਮੀਰਿਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ, ਇਹ ਤਾਰਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੁਕਃ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਸ਼੍ਛਨ੍ਦੋ ऽਨੁष੍ਟੁਪ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਮੁਨੀ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ।
ਤਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹ੍ਰੀਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜੈਃ
ਤਾਰਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ, 'ਹਰੀਮ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਾਲੇ ਦृਸ਼ੋਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਗਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮੇ ਸਨਾਸਿਕੇ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨੱਕ 'ਤੇ।
ਕਟ੍ਯਾਂ ਗੁਹ੍ਯੇ ਪੁਨਃ ਪਾਦਸਂਧਿष੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਨੋਃ
ਕਮਰ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।