ਵਾਮਦੇਵਾਹ੍ਵਯਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਬੀਜਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਸਦਿਓਜਾਤਾ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦਙ੍ਗੁਲਿਭਿਰ੍ਭੂਯਸ੍ਤਤ੍ਤਦਿਕਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਿਸਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੱਖੇ।
ਉਰ੍ਦ੍ਧਪ੍ਰਾਗ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਦੀਚ੍ਯਪਸ਼੍ਚਿਮੇषੁ ਮੁਖੇषੁ ਚ
ਉਪਰਲੇ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ।
ਈਸ਼ਾਨਾਦ੍ਯਾ ऋਚਃ ਸਮ੍ਯਗਙ੍ਗੁਲੀषੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਈਸ਼ਾਨ ਆਦਿ ਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਸ੍ਯਹृਦਯਾਂਭੋਜਗੁਹ੍ਯਪਾਦੇ ਤੁ ਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਰਿਕਾਂ ਮੁੜ ਕੇ ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਦਿਲ-ਕਮਲ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਰਪਞ੍ਚਕਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਹृਦੀਰਿਤਮ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਃਸੇ ਸ਼ਿਰੋਗਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਰ 'ਤੇ, 'ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਖ' ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਖਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਯ ਤਨੁਚ੍ਛਦਮ੍
ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਜਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਆਜ਼ਾਦ, ਦੇਹ ਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਲੀਪਸ਼ੁਂ ਹੁਂ ਫਡਨ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਯੇ
ਅੱਖ ਨੂੰ 'ਨੇਤਰ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਫੰਨ ਨੂੰ 'ਸ਼ਲੀਪਸ਼ੁ', ਫਿਰ 'ਹੁੰ ਫਟ' ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅੱਖ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ।
ਪੂਰ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸੌਮ੍ਯਮਧ੍ਯੇषੁ ਪਞ੍ਚਸੁ
ਪੰਜ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ—ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਮੁੜ ਪੂਰਬ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ।
ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨੀ ਪ੍ਰਥਮਾ ਕਲਾ
ਈਸ਼ਾਨ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲੀ ਕਲਾ 'ਸ਼ਸ਼ਿਨੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਧਿਪਤਿਃ ਪੁਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਮਰੀਚਿਃ ਕਥਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵੇ
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਮਰੀਚੀ ਚੌਥੀ ਕਲਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਸ਼੍ਚਿਮਯਾਮ੍ਯੋਦਗ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਅਗਲੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹਨ।
ਆਦ੍ਯਾ ਤਤ੍ਪੁਰੁਪਾਯੇਤਿ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੀਰਿਤਾ
ਪਹਿਲਾ 'ਤਤਪੁਰੁਸ਼' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; 'ਸ਼ਾਂਤੀ' ਕਹੀ ਗਈ।
ਵਿਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਕਥਿਤਾ ਤਨ੍ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਦਂ ਤਤਃ
ਦੂਜੀ 'ਵਿਦਿਆ' ਕਹੀ ਗਈ; ਫਿਰ 'ਰੁਦ੍ਰ' ਅਗਲਾ ਪਦ ਹੈ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾ ਸਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਵਾਦ੍ਯਾ ਨਮੋਨ੍ਵਿਤਾ
ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਥੋਰਸਿ ਕਲਾ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਦष੍ਟੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਹੁਣ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਕਲਾ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਥ ਘੋਰੇਭ੍ਯ ਇਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੋਹਾਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, 'ਭਿਆਨਕਾਂ ਤੋਂ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੋਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ—
ਘੋਰਤਰੇਭ੍ਯੋ ਨਿਦ੍ਰਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਪਰਾ
ਅਜੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕਾਂ ਤੋਂ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਿਗਦਿਤਾ षष੍ਠੀ ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਛੇਵੀਂ ਮੌਤ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਮੀ ਕਥਿਤਾ ਏਤਾਧ੍ਰੁਵਾਦ੍ਯਾ ਨਮਸਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਅੱਠਵੀਂ ਧ੍ਰੁਵਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਕਟ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਯੇ ਵਾਮਕਲਾ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਤ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼
ਕਮਰ ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੀਹ ਵਾਮ ਕਲਾਵਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਯਾਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਨਮੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਜੇਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਦੂਜੀ ਰੱਖਿਆ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨਮਃ ਸਂਯਮਨੀ षष੍ਠੀ ਕਥਿਤਾ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸੰਯਮਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਛੇਵੀਂ ਕਲਾਵਾਂ ਅਗਲੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਮੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਲਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਥਿਰਾ ਕਲਾ
ਵਾਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅੱਠਵੀਂ ਕਲਾਵਾਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਠੀਕਤਾ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਮਨਾਯ ਨਮੋਨ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਮਣੀ ਕਲਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਫਿਰ ਭ੍ਰਾਮਣੀ ਕਲਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮਨੋਨ੍ਮਨ੍ਯੈ ਨਮਃ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜ੍ਵਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ
ਮਨੋਨਮਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਤੀਹਵੀਂ ਕਲਾਵਾਂ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਾਦਦੋਸ੍ਤਨਨਾਸਾਸੁ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਾਹੁਯੁਗੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ, ਨੱਕ, ਸਿਰ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਿ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਥਮਾ ਕਲਾ
ਮੈਂ ਸਦਯੋਜਾਤਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਹਿਲੀ ਕਲਾਵਾਂ ਸਿਧੀ ਹੈ।