ਸਹਸ੍ਰਵृਦ੍ਧਯਾ ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਕੇ ਜਪੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਾਤਜਨਿਤਾਨ੍ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯੇਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
षਡਕ੍ਸ਼ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਦ੍ਧਃ ਕਥਿਤੋ ऽष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨੁਃ
ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸੌਮ੍ਯਮੀਸ਼ਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਜੋ ਅੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਚਿਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮੇਰਾਸ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕਰੈਃ ਸ਼ੂਲਂ ਕਂਪਾਲਂ ਵਰਦਾਭਯੇ
ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਖੋਪੜੀ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਰੱਖ ਕੇ,
ਭੁਜੇਨਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਦੇਹਂ ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਮਨਸਾ ਹृਦਿ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਮਾਨ੍ਮਧੁਸਸਿਕ੍ਤੈਰਾਰਗ੍ਵਧਸਮਿਦ੍ਵਰੈਃ
ਉਹ ਅਰਗਵਧਾ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਅਙ੍ਗਾਵृਤੈਰ੍ਬਹਿਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਹृਲ੍ਲੇਖਾਦ੍ਯਾ ਯਥਾਪੁਰਾ
ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਾਹਰ ਪੂਜੇ ਜਾਣ।
ਯਜੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਦਿਪਤ੍ਰੇषੁ ਵृषਭਾਦ੍ਯਾਨਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਆਦਿ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਰਕ੍ਤਾਕਾਰਂ ਤ੍ਰਿਨਯਨਂ ਚਣ੍ਡੇਸ਼ਮਥ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਚੰਡੇਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚਾਰੁਭੂषਣਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਭਾਵਕ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਬਾਲਾਰ੍ਕਾਭਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਕਾਨ੍ਤਂषਣ੍ਮੁਖਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਵਰਾਭੀਤਿਟਙ੍ਕਿਨਂ ਸ਼੍ਯਾਮਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪਰਸ਼ੂ, ਵਰ, ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਡੰਡਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਵਿਘ੍ਨਨਾਯਕਮਭ੍ਯਰ੍ਚੇਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਹ ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਿਨੇਤ੍ਰਂ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਸੇਨਾਪਤਿਮਥਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਫੌਜ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਕਾਨ੍ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਵਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਯੋ ਭਜਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਦੇਵਂ ਸ਼ਂਭੁਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਾਂਤਸਦ੍ਯਾਨ੍ਤਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬਿਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਮਸ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬਿੰਦੂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਦੀਰ੍ਘਯੁਕ੍ਤਬੀਜੇਨ षਡਙ੍ਗਵਿਧਿਰੀਰਿਤਃ
ਛੇ ਲੰਬੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਦੇ ਨਾਲ ਛੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਰੀਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਨਾਦ੍ਯਾ ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮੂਰ੍ਤੀਰਙ੍ਗੁष੍ਠਾਦਿषੁ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਈਸ਼ਾਨ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਵਾਮਦੇਵਾਹ੍ਵਯਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਬੀਜਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਸਦਿਓਜਾਤਾ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦਙ੍ਗੁਲਿਭਿਰ੍ਭੂਯਸ੍ਤਤ੍ਤਦਿਕਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਿਸਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੱਖੇ।
ਉਰ੍ਦ੍ਧਪ੍ਰਾਗ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਦੀਚ੍ਯਪਸ਼੍ਚਿਮੇषੁ ਮੁਖੇषੁ ਚ
ਉਪਰਲੇ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ।
ਈਸ਼ਾਨਾਦ੍ਯਾ ऋਚਃ ਸਮ੍ਯਗਙ੍ਗੁਲੀषੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਈਸ਼ਾਨ ਆਦਿ ਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਸ੍ਯਹृਦਯਾਂਭੋਜਗੁਹ੍ਯਪਾਦੇ ਤੁ ਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਰਿਕਾਂ ਮੁੜ ਕੇ ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਦਿਲ-ਕਮਲ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਰਪਞ੍ਚਕਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਹृਦੀਰਿਤਮ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਃਸੇ ਸ਼ਿਰੋਗਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਰ 'ਤੇ, 'ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਖ' ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਖਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਯ ਤਨੁਚ੍ਛਦਮ੍
ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਜਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਆਜ਼ਾਦ, ਦੇਹ ਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਲੀਪਸ਼ੁਂ ਹੁਂ ਫਡਨ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਯੇ
ਅੱਖ ਨੂੰ 'ਨੇਤਰ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਫੰਨ ਨੂੰ 'ਸ਼ਲੀਪਸ਼ੁ', ਫਿਰ 'ਹੁੰ ਫਟ' ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅੱਖ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ।
ਪੂਰ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸੌਮ੍ਯਮਧ੍ਯੇषੁ ਪਞ੍ਚਸੁ
ਪੰਜ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ—ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਮੁੜ ਪੂਰਬ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ।