ਕਥਿਤਂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਤ੍ਪੇਨ ਧਰ੍ਮਂ ਸਰਸਿਸਂਭਵਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਧਿਤ੍ਯਕਾਯਾਂ ਭੂਪਾਲ ਸੈਕਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਪਰਾ
ਰਾਜਾ, ਰੇਤਲੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਸੇ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ—
ਤਤਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਤੇਨ ਵਾਰਾਹੇਣ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਵਾਰਾਹ ਦੁਆਰਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—
ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਦਾਮੁਯਾ ਕਾਲ੍ਯਾਹਸ੍ਤ ਯੁਗ੍ਮਮਿਤਃ ਕृਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਉਸੇ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਇਆ।
ਪੀਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਨਚਰੈਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵੈਸ੍ਤृष੍ਣਾਸਮਾਕੁਲੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਸਨ।
ਹਸ੍ਤਤ੍ਰਯਮਿਤਃ ਖਾਤਃ ਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਧਿਕਂ ਜਲਮ੍
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਹੱਥ ਗਹਿਰਾ ਖੱਡਾ ਖੋਦਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਭਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤੋ ਜਲਸ਼ੋषਾਦ ਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਨृਪਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ—
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਰੋਪਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਿਣਃ
ਉੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਲਗਾਏ ਗਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਨ।
ਵਿਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਾਰੁਢਾਸ੍ਤ੍ਵਮਾਣ੍ਯੇਨਂ ਸਮਾਰੁਹ
ਧਰਮਕ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹੀ।
ਆਰੁਰੋਹ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍षष੍ਠੋ ਰਾਜਾ ਸਮਾਂਸ਼ਭਾਕ੍
ਉਹ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਫਲ ਵਿਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਸੀ, ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦਾਜਨ੍ਮਮਰਣਾਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਪ੍ਯਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰੋਨਿਰ੍ਮਾਣਸਂਭਵਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਹਰੇਰ੍ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਹਰੀ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ।
ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਤਿष੍ਟਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।
ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਤਿष੍ਟਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।
ਕਲ੍ਪਤ੍ਰਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਟਿਕ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯੋਗਿਨਾਮੇਵ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਦਯੋਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਾਰੁਭਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਿਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਫੁਟਿਕਾਭਿਃ ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ੍ਤੁ ਜ੍ਞੇਯਂ ਦਸ਼ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ, ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਲਯਂ ਤਡਾਗਂ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਾ ਪਾਲਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦਰ, ਪੋਖਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦੇਵਾਲਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਲੇਪਸੇਚਨਮਣ੍ਡਨੈਃ
ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੀਪਣ, ਛਿੜਕਣ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਕਰਕੇ,
ਵੇਤਨਾਦ੍ਵਿष੍ਟਿਤੋ ਵਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ
ਚਾਹੇ ਮਜਦੂਰੀ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ,
ਤਾਡਾਗਾਰ੍ਦ੍ਧਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਕਾਸਾਰੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਪੋਖਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਝੀਲ ਦੇ ਅੱਧਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਪੀਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕੁਲ੍ਯਾਯਾਂ ਭੂਪਤੇਃ ਫਲਮ੍
ਭੂਪਤਿ, ਕੂਏ ਦਾ ਫਲ ਨਦੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਯੋਃ ਫਲਂ ਸਮਾਨਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਭੁਵਂ ਤਯੋਃ ਸਮਫਲਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਵੇਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕੂਪਂ ਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੇ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਕੂਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।