ਅਙ੍ਕੁਸ਼ੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਰ੍ਕ੍ਤਿ ਖਙ੍ਗਂ ਬਾਣਂ ਤਥਾਭਯਮ੍
ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅੰਕੁਸ਼, ਬਰਛੀ, ਤਲਵਾਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਵੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਕਾਰਵਰ੍ਣਵੇषਾਸ੍ਯਪਾਣ੍ਯਾਯੁਧਵਿਭੂषਣੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ, ਚਿਹਰਾ, ਹੱਥ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿषਟ੍ਕੋਣਯੁਤਂ ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਪਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਬਹਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਿਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਯੁਤਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ਼ਾਖਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏषਾ ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨਿਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਨੀਲਪਤਾਕਿਨੀ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੀਲਪਤਾਕਿਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਤਾਲਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਚੇਟਪਿਸ਼ਾਚਾਦਿਪ੍ਰਸਾਧਿਨੀ
ਉਹ ਵੇਤਾਲ, ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਤ੍ਰਯੋਦੇਸ਼ੀਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣੋ, ਨਾਰਦ।
ਖੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਾ ਵਿਜਯੈਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾ ਮੁਨੇ
ਖ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲੀ ਵਿੱਜਯਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ਼ੇषਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਦ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਕਰਾਙ੍ਗਯੋਃ
ਬਚੀ ਹੋਈ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਛੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਜੋੜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਬਿਨ੍ਦੁਯੁਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ 'ਤੇ ਬਿੰਦੀ ਲਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਮੁਕੁਟਵਿਨ੍ਯਾਸਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਜ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚੰਦ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ।
ਉਦ੍ਯਦ੍ਭਾਸ੍ਵਦ੍ਬਿਂਬਤੁਲ੍ਯਦੇਹਕਾਨ੍ਤਿਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਭਰਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਹਾਨੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਚਕ੍ਰਂ ਤਥਾਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਖਙ੍ਗਂ ਸਾਯਕਂ ਮਾਤੁਲੁਂ ਗਕਮ੍
ਚੱਕਰ, ਹਾਥੀ ਦਾ ਅੰਕੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਮਾਤੂਲੁੰ ਫਲ।
ਉਪਾਸਨੇਤਿ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਚ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਕृਤਾਸਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਮਰੇ ਪੂਜਨੇ ऽਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਸੁਖਾਸਨਾਮ੍
ਯੁੱਧ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮਾਕਾਰਮੁਖਪਾਣ੍ਯਾਯੁਧਾ ਅਪਿ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਚਿਹਰਾ, ਹੱਥ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ।
ਸ਼ਾਖष੍ਟਕਸਮੋਪੇਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਤ੍ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਅੱਠ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਂ षੋਡਸ਼ਚ੍ਛਦਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵृਤਾਂ ਸਮ੍ਯਗੁਪਚਾਰੈਸ੍ਤਥਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਥ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੌਦਵੀਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਹृਦਂਬੁਵਨਯੁਕ੍ਤਂ ਖਂ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਾ
ਹਿਰਦੇ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਸਦੀਵੀ ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
षਡ੍ਦੀਰ੍ਘਾਢ੍ਯਾਂ ਮੂਲਵਿਦ੍ਯਾਂ षਡਙ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੂਲ ਮੰਤਰ, ਛੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕੁਟਾਂ ਨੇਤ੍ਰਦ੍ਵਯਪ੍ਰੇਙ੍ਖਦ੍ਦਯਾਪਰਾਮ੍
ਮਾਣਕ ਤਾਜ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਅਸੀਮ ਦਇਆ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ।
ਪਤ੍ਰੈਰੁਪੇਤੇ ਸਚਤੁਦ੍ਵਾਰਂਭੂਸਦ੍ਮਯੁਗ੍ਮਕੇ
ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੋੜੇ ਆਸਨ ਨਾਲ।
ਵਾਮੇਨ ਨਿਜਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਧਨਾਦਿਕਮ੍
ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਆਦਿ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
षਟ੍ਸਪ੍ਤਾਤੀਭਿਰਨ੍ਯਾਭਿਰਪ੍ਸਰੋਤ੍ਥਾਭਿਰਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਛੇ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੋਈਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ।
ਏषਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇਹ ਚੌਦਵੀਂ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ; ਹੁਣ ਪੰਦਰਵੀਂ ਸੁਣੋ।
ਰਯੋਗ੍ਨਿਨਾ ਯੁਤੀਜ੍ਯਾਂਬੁਮਰੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾਰਸਾ ਮਰੁਤ੍
ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ।
ਗੋਤ੍ਰਾ ਚਰੇਣ ਸਹਿਤਾ ਅਂਬੁਪੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਤਥਾ
ਗੋਤ੍ਰ ਅਤੇ 'ਚ' ਅੱਖਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ 'ਅ' ਅੱਖਰ ਸਮੇਤ।
ਹਂਸਸ਼੍ਚ ਮਰੁਤਾ ਦਾਹਃ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚ ਮਰੁਤਾ ਯੁਤਃ
ਹੰਸ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਾਹ ਵੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।