ਦਧਾਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਰ੍ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੇਵੀਮਨਨ੍ਯਧੀਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਰਿਤੋਯਾਨ੍ਤ੍ਯਮਾਦ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੁਤਿਦੋਹਚਰਸ੍ਵਯੁਕ੍
ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਆਖਰੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਮਰੁਤ੍ਸ੍ਵਯੁਕ੍ਤੋ ਮਧ੍ਯਾਢ੍ਯੋ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਃ ਪਰਤਃ ਪੁਨਃ
ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦਸਵੀਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ।
षਡਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਤृਤੀਯਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਅੱਖਰ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ।
ਉਕ੍ਤਾ ਨੀਲਪਤਾਕਾਖ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੀ
ਇਹ ਨੀਲਪਤਾਕਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸਤਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਦਿਨਾਸਾਯੁਗਲੇ ਵਾਚਿ ਕਣ੍ਠੇ ਹृਦਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਕਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਨੱਕ ਦੇ ਦੋ ਛੇਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੋਲ ਵਿੱਚ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ,
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਪਿ ਚ
ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਸਤਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਨਿਭਾਂ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਮਣਿਮੌਲਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਤਾਜ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਹਸ੍ਤਾਂ ਲਸਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਮਣ੍ਯਾਭਰਣਮਣ੍ਡਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਹੱਥ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਾਸ਼ਂ ਪਤਾਕਾਂ ਚਰ੍ਮਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਾਪਂ ਵਰਂ ਕਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਨਾ, ਝੰਡਾ, ਡਾਲ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਅਤੇ ਵਰ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਙ੍ਕੁਸ਼ੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਰ੍ਕ੍ਤਿ ਖਙ੍ਗਂ ਬਾਣਂ ਤਥਾਭਯਮ੍
ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅੰਕੁਸ਼, ਬਰਛੀ, ਤਲਵਾਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਵੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਕਾਰਵਰ੍ਣਵੇषਾਸ੍ਯਪਾਣ੍ਯਾਯੁਧਵਿਭੂषਣੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ, ਚਿਹਰਾ, ਹੱਥ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿषਟ੍ਕੋਣਯੁਤਂ ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਪਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਬਹਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਿਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਯੁਤਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ਼ਾਖਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏषਾ ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨਿਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਨੀਲਪਤਾਕਿਨੀ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੀਲਪਤਾਕਿਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਤਾਲਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਚੇਟਪਿਸ਼ਾਚਾਦਿਪ੍ਰਸਾਧਿਨੀ
ਉਹ ਵੇਤਾਲ, ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਤ੍ਰਯੋਦੇਸ਼ੀਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣੋ, ਨਾਰਦ।
ਖੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਾ ਵਿਜਯੈਕਾਕ੍ਸ਼ਰਾ ਮੁਨੇ
ਖ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲੀ ਵਿੱਜਯਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ਼ੇषਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਦ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਕਰਾਙ੍ਗਯੋਃ
ਬਚੀ ਹੋਈ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਛੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਜੋੜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਬਿਨ੍ਦੁਯੁਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ 'ਤੇ ਬਿੰਦੀ ਲਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਮੁਕੁਟਵਿਨ੍ਯਾਸਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਜ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚੰਦ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ।
ਉਦ੍ਯਦ੍ਭਾਸ੍ਵਦ੍ਬਿਂਬਤੁਲ੍ਯਦੇਹਕਾਨ੍ਤਿਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਭਰਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਹਾਨੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਚਕ੍ਰਂ ਤਥਾਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਖਙ੍ਗਂ ਸਾਯਕਂ ਮਾਤੁਲੁਂ ਗਕਮ੍
ਚੱਕਰ, ਹਾਥੀ ਦਾ ਅੰਕੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਮਾਤੂਲੁੰ ਫਲ।
ਉਪਾਸਨੇਤਿ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਚ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਕृਤਾਸਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਮਰੇ ਪੂਜਨੇ ऽਨ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਸੁਖਾਸਨਾਮ੍
ਯੁੱਧ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮਾਕਾਰਮੁਖਪਾਣ੍ਯਾਯੁਧਾ ਅਪਿ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਚਿਹਰਾ, ਹੱਥ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ।
ਸ਼ਾਖष੍ਟਕਸਮੋਪੇਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਤ੍ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਅੱਠ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਂ षੋਡਸ਼ਚ੍ਛਦਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵृਤਾਂ ਸਮ੍ਯਗੁਪਚਾਰੈਸ੍ਤਥਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਥ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੌਦਵੀਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ।