ਕਤ੍ਕਰ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਵਸੇਦ੍ਦਿਵਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਫਲਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰੇਰਕ ਏਵ ਚ
ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਟਤ੍ਯਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ।
ਤਡਾਗਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍ਸ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯੇषਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਾਬ ਦੀ ਨੇਕੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।
ਯਂ ਸ਼ृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਯੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਪ੍ਰਤੀਪੀ ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨ੍ਸਦਾ ਵਿਪ੍ਰਪ੍ਰਪੂਜਕਃ
ਮਹਾਪ੍ਰਤੀਪੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਾਨ੍ਮਾ ਚਮ੍ਪਕਮਞ੍ਜਰੀ
ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਾ ਨਾਮ ਚੰਪਕਮੰਜਰੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਬਿਨਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਨ-ਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸਦਾ ਭੂਪਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਚਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਚੈਕਦਾ ਤੁ ਨृਪਤਿਰ੍ਮृਗਯਾਯਾਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਦੈਵਾਦਾਖੇਟਸ਼ੂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹ੍ਯਤਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਤੁ ਸਰਸੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਸੁੱਕੀ ਝੀਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਕਥਂ ਜਲਂ ਭਵੇਦਤ੍ਰ ਯੇਨ ਜੀਵੇਦਯਂ ਨृਪਃ
ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਜੀ ਸਕਾਂ?
ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਗਰ੍ਤ੍ਤਂ ਖਾਤ੍ਵਾ ਤੋਯਮਵਾਤ੍ਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਖੱਡ ਖੋਦ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੂਮਿਸ਼ ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਗਰਸਂਜ੍ਞਿਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭੂਮਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਰਾਜਨ੍ਨਿਯਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਵਰ੍षਾਜਲਵਤੀ ਪੁਰਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਮਲ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਮੋਦਤਾਂ ਦੇਵ ਦਤ੍ਤਾਦਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਮੇ ऽਨਘ
ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ।
ਮੁਮੁਦੇ ऽਤਿਤਰਾਂ ਭੂਪਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਕਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਸੋ ऽਪਿ ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਗਰਕੋ ਮੁਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ—
ਧਨੁषਾਂ ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਯਤਾਮ੍
—ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੰਜਾਹ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਾਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਾਯ ਸਰਸੀਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਨ੍ਥਾਃ ਪਿਪਾਸਿਤਾ ਭੂਪ ਲਭਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਜਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪਿਆਸੇ ਯਾਤਰੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਥੇ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਮृਤੋ ਗਤਵਾਂਲ੍ਲੋਕਂ ਲੋਕਸ਼ਾਸ੍ਤੁਰ੍ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਤ੍ਪਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਮਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਪਰ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਸਮਾਰੋਢੁਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਆਰੋਢੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਗਰਃ
ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਮਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਮृਤੋ ਗਤੋ ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਆਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।