ਬਾਲੋਦਿਤਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਮੂਰ੍ਤਿਨ੍ਯਾਸਮਥਾਚਰੇਤ੍
ਬੱਚੇ ਦੀ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ।
ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮਾਤ੍ਮਵਿਤ੍
ਆਤਮਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਮਕਰਧਵਜ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।
ਗੁਹ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯੇਦ੍ਵਾਮਦੇਵਾਦਿਮਨ੍ਮਥਮ੍
ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਵਾਮਦੇਵ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂਪ੍ਰਾਗ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਦੀਚ੍ਯਪਸ਼੍ਚਿਮੇषੁ ਮੁਖੇषੁ ਤਾਨ੍
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉੱਤੇ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਾਦਿਪਞ੍ਚਹ੍ਰਸ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ਬੀਜਮੇषਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਪੰਜ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਯ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਵੌਲ ਨਾਲ।
ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਂਸ੍ਤਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਾਨ੍
ਫਿਰ, ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ—ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਲੀਂਵਸ਼ੀਕਰਣੀਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਗੁਹ੍ਯੇ ਬॢਂ ਬੀਜਪੂਰ੍ਵਿਕਾਮ੍
ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਲਈ 'ਕਲੀੰ' ਅੱਖਰ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਂ 'ਤੇ 'ਬਲੰ' ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸਂਮੋਹਨੀਂ ਕ੍ਰਮਾਦੇਵਂ ਬਾਣਨ੍ਯਾਸੋ ऽਯਮੀਰਿਤਃ
ਇਸ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ, ਮੋਹਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਏਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਭ੍ਯਧਿष੍ਠਾਨਯੋਃ ਪਞ੍ਚ ਤਾਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਭਗਾਦਿਕਾਃ
ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਪੰਜ—ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਭਗਾ ਆਦਿ—ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ।
ਭਗਸਰ੍ਪਿਣ੍ਯਥ ਪਰਾ ਭਗਮਾਲਿਨ੍ਯਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਸਰਪਣੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਭਗਮਾਲਿਨੀ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ।
ਅਨਙ੍ਗਮਦਨਾ ਸਰ੍ਵਾ ਮਦਵਿਭ੍ਰਮਮਨ੍ਥਰਾ
ਅਨੰਗਮਦਨਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਮਦ-ਭਰਮ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਸ੍ਰਕ੍ਪੁਸ੍ਤਕਾਭੀਤਿਵਰਦਾਢ੍ਯਕਰਾਂਬੁਜਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗ ਹੱਥ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਪੁਸਤਕ, ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਮੂਦਰਾ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮੂਦਰਾ ਫੜਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੂषਣਾਖ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਸਮੁਕ੍ਤਦਿਸ਼ਾ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੂਸ਼ਣ ਨਾਮਕ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਭਾਨੁਸਂਕਾਸ਼ਾਮਰੁਣਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸਸੀਮ੍
ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਭੀਤਿਂ ਚ ਵਰਂ ਦਧਤੀਂ ਤ੍ਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਨਨਾਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ, ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਵਰ ਫੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਭਾਨੁਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਬਹ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ਜੈਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜ-ਵਾਂਗ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਂ ਵਸੁਦਲੋਪੇਤਂ ਨਵਯੋਨ੍ਯष੍ਟਕਰ੍ਣਿਕਮ੍
ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੌ ਯੋਨੀਆਂ ਤੇ ਅਠ ਪੰਖੜੀਆਂ ਹਨ।
ਇਚ੍ਛਾ ਜ੍ਞਾਨਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਦਾਯਿਨੀ
ਇੱਛਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਮਿਨੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਰਦਾਭਯਧਾਰਿਣ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਨਵ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਨੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਵਾਲੀ ਮੂਦਰਾ ਫੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਵਾਨ੍ਯੈ ਪਰਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦਪਰਾਯੌ ਹਸੌ ਯੁਤਃ
ਪਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੰਬੇ-ਵਜਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੋ ਹੋਰ, 'ਹ' ਤੇ 'ਸ' ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਅਨੇਨ ਮਨੁਨਾ ਦਦ੍ਯਾਦਾਸਨਂ ਸ਼੍ਰੀਗੁਰੁਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪ੍ਰਣਵੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਤਸ੍ਯਾਮਾਵਾਹ੍ਯ ਦੇਵਤਾਮ੍
ਪੰਜ ਵਾਰੀ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਾਰਾਵਾਕ੍ਛਕ੍ਤਿਕਮਲਾ ਹਸਖੂਫ੍ਰੇਂ ਹਸੌਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਤਾਰਾ, ਵਾਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਕਮਲਾ, ਹਸਖੂਫ੍ਰੇਂ ਅਤੇ ਹਸਉਹ — ਇਹ ਅੱਖਰ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸृਣਿਪਾਸ਼ਧਰਾਂ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਮਦਵਿਭ੍ਰਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਜੋ ਮ੍ਰਿਦੁ, ਸ੍ਰਣੀ ਅਤੇ ਪਾਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਮਸਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਦੋਭ੍ਯਾਂ ਧਾਰਯਨ੍ਤੀਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੋ ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼ੁਕਾਰ੍ਮੁਕਪੁष੍ਪੇषੁਧਾਰਿਣੀਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਨਨਾਮ੍
ਜੋ ਇੱਖ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਣ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਗ੍ਰੇ ਚ ਨਿਜੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬਾਣਦੇਵਤਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਯੋਨਿष੍ਵष੍ਟਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸੁਭਗਾਦਿਕਾਃ
ਅੱਠ ਯੋਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਭਗਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਪਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਯਥਾਵਤ੍ਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ
ਅੱਠ ਪਤੀਆਂ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਨਾਂ ਪਰਦੇਵਤਾਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਜਾਣ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।