ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਪੀਤਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਵਿषਪਰਾਭਵਮ੍
ਤੀਨ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪੀਲੇ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਲਕ੍ਤਰਞ੍ਜਿਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਨ੍ਮਨੁਨਾਮੁਨਾ
ਲਾਕ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਦਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾਂ ਤਾਲਂ ਪਿष੍ਟਂ ਮਧੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪਾਰਾ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਤਾਲ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੱਧੂ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਮਿਲਾ ਲੈਣਾ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨृਣਾਮੇष ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ੍ਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮਿਦਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਣਯੋਗ ਹੈ।
ਹਰਿਤਾਲਨਿਸ਼ਾਚੂਰ੍ਣੈਰੁਨ੍ਮਤ੍ਤੁਰਸਸਂਯੁਤੈਃ
ਹਰਤਾਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾ ਦੇ ਚੂਰਨ, ਉਨਮੱਦ ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ।
ਤਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਪ੍ਰਾਣਂ ਪੀਤਸੂਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਯੰਤਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਚਯੇਦृषਭਂ ਰਮ੍ਯਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਵੱਛ ਦਾ ਯੰਤਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਂਭਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿषਾਂ ਵਾਚਂ ਗਤਿਂ ਕਾਰ੍ਯਪਰਂਪਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਚੱਲਣ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਾਰੇਣ ਚਿਤਾਸ੍ਥੇਨ ਤਤ੍ਰ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਲਿਖੇਤ੍
ਚਿਤਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਲਿਖੇਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਅਙ੍ਗਾਰੇਣੈਵ ਤਤ੍ਪੁਨਃ
ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਕਫਨ 'ਤੇ, ਉਸੇ ਕੋਲੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਿਤਂ ਪੀਤਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਦ੍ਵਾਚਂ ਸਂਸ੍ਤਂਭਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿषਾਂ ਪਾਤ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤਮ੍ਭਨਕृਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਜਲੇ ਦਿਵ੍ਯਕृਤਂ ਜਲਸ੍ਤਂਭਨਕਾਰਕਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਉਪਾਏ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਗਤਿਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦੇਃ ਸ੍ਤਂਭਨੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਅਕਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ਚਾਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਉਹ ਉਪਾਏ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਮृਤਾ ਸ੍ਵਾਗ੍ਨੀਨ੍ਦੁਸਂਯੁਤਾ
ਉਹ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ, ਭੁੱਖੀ, ਸੁਖਮ, ਮ੍ਰਿਤਕ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭੈਰਵੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਨਿਃ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਛਨ੍ਦੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ
ਭੈਰਵ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਸਮਰਾਟ; ਛੰਦ ਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।
ਆਂ ਖਡ੍ਗਾਯ ਹृਦਾਖ੍ਯਾਤਮੀਂ ਖਡ੍ਗਾਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
‘ਆਂ ਖੜਗਾਏ’ ਦਿਲ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ‘ਈਂ ਖੜਗਾਏ’ ਸਿਰ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਔਮਙ੍ਕੁਸ਼ਾਯ ਨੇਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸਰ੍ਗੋ ਵਸੁਰਕ੍ਸ਼ਯੁਕ੍
‘ਓਮ ਅੰਕੁਸ਼ਾਏ’ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਵਿਸਰਗ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵਮਙ੍ਗਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਥਾਂਬਿਕਾਮ੍
‘ਸਵਾਹਾ’ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਬਣਾਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਕਂ ਸ੍ਫਆਰਮੁਖਂ ਸ੍ਵਰਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਿਬਦ੍ਗਲਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜਾ ਮੂੰਹ, ਆਪਣਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀ ਹੋਈ।
ਡਾਕਿਨੀਵਰ੍ਣਿਨੀਸਖ੍ਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਦਭਰਾਕੁਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ḍਾਕਿਨੀ ਤੇ ਵਰਣਿਨੀ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪਾਲਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਲ੍ਵਜੈਰ੍ਵਾਪਿ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਕੁਸੁਮੈਃ ਫਲੈਃ
ਪਾਲਾਸ਼ ਜਾਂ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੀਠੇ ਜਯਾਖ੍ਯਾ ਵਿਜਯਾ ਜਿਤਾ ਚਾਪਿ ਪਰਾਜਿਤਾ
ਆਸਨ 'ਤੇ ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਿਤਾ ਅਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾ ਹਨ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਨਵ ਪੀਠਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੀਠ ਦੀਆਂ ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦੇ ਡਾਕਿਨੀਯੇ ਤਾਰੋ ਵਜ੍ਰਃ ਸਭੌਤਿਕਃ
ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ḍਾਕਿਨੀ ਪੀਠ 'ਚ, ਤਾਰਾ ਵਜਰ ਹੈ, ਭੌਤਿਕ ਤੱਤਾਂ ਸਮੇਤ।
ਤਾਰਾਦਿਪੀਠਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਵੇਦਰਾਮਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਤਃ
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਅੱਖਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਕੋਣਮਧ੍ਯषਟ੍ਕੋਣਪਦ੍ਮਭੂਪੁਰਮਧ੍ਯਤਃ
ਤਿਕੋਣ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ, ਛੇ-ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਭੂਮੀ ਦੇ ਕਿਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ।
ਭੂਪੁਰੇ ਬਾਹ੍ਯਭਾਗੇषੁ ਵਜ੍ਰਾਦੀਨਿ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਭੂਮੀ ਦੇ ਕਿਲੇ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ, ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੂਪੁਰਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰ੍षੁ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਨ੍ਯਜੇਦਥ
ਭੂਮੀ ਦੇ ਕਿਲੇ ਦੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।