ਭੂਗृਹਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪੂਰ੍ਵਾਦਿषੁ ਯਜੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਘਰ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਬਾਹ੍ਯੇ ਨਿਜਾਯੁਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਦਾਸੀਨਃ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਪੀਤਾਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਭਗਵਤੀਂ ਪਯੋਮਧ੍ਯੇ ऽਯੁਤਂ ਜਪੇਤ੍
ਪੀਲੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਧ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਰਤ੍ਰਿਤਯਾਕ੍ਤੈਃ ਸ੍ਯਾਦਾਕਰ੍षੋ ਲਵਰ੍ਣੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਿੱਠੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ 'ਲ' ਅੱਖਰ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਆਕਰਸ਼ਣ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਲਲੋਣਹਰਿਦ੍ਰਾਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿषਾਂ ਸਂਸ੍ਤਂਭਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਤਾਲ, ਲੂਣ ਤੇ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਪਾਵਕੇ ਹੁਤ੍ਵਾ ਨਾਸ਼ਯੇਦਚਿਰਾਦਰੀਨ੍
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੁਰੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਧੂਮਂ ਚਿਤਾਵਹ੍ਨੌ ਹੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਾਟਯੇਦ੍ਰਿਪੂਨ੍
ਘਰ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਚਿਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜੁਹੋਤਿ ਸੋ ऽਖਿਲਾਨ੍ ਰੋਗਾਨ੍ ਸ਼ਮਯੇਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਜੋ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਰਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੇਦਖਿਲਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਪੀਤਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਵਿषਪਰਾਭਵਮ੍
ਤੀਨ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪੀਲੇ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਲਕ੍ਤਰਞ੍ਜਿਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਨ੍ਮਨੁਨਾਮੁਨਾ
ਲਾਕ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਦਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾਂ ਤਾਲਂ ਪਿष੍ਟਂ ਮਧੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪਾਰਾ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਤਾਲ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੱਧੂ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਮਿਲਾ ਲੈਣਾ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨृਣਾਮੇष ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ੍ਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮਿਦਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਣਯੋਗ ਹੈ।
ਹਰਿਤਾਲਨਿਸ਼ਾਚੂਰ੍ਣੈਰੁਨ੍ਮਤ੍ਤੁਰਸਸਂਯੁਤੈਃ
ਹਰਤਾਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾ ਦੇ ਚੂਰਨ, ਉਨਮੱਦ ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ।
ਤਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਪ੍ਰਾਣਂ ਪੀਤਸੂਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਯੰਤਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਚਯੇਦृषਭਂ ਰਮ੍ਯਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਵੱਛ ਦਾ ਯੰਤਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਂਭਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿषਾਂ ਵਾਚਂ ਗਤਿਂ ਕਾਰ੍ਯਪਰਂਪਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਚੱਲਣ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਾਰੇਣ ਚਿਤਾਸ੍ਥੇਨ ਤਤ੍ਰ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਲਿਖੇਤ੍
ਚਿਤਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਲਿਖੇਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਅਙ੍ਗਾਰੇਣੈਵ ਤਤ੍ਪੁਨਃ
ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਕਫਨ 'ਤੇ, ਉਸੇ ਕੋਲੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਿਤਂ ਪੀਤਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਦ੍ਵਾਚਂ ਸਂਸ੍ਤਂਭਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿषਾਂ ਪਾਤ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤਮ੍ਭਨਕृਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਜਲੇ ਦਿਵ੍ਯਕृਤਂ ਜਲਸ੍ਤਂਭਨਕਾਰਕਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਉਪਾਏ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਗਤਿਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦੇਃ ਸ੍ਤਂਭਨੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਅਕਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ਚਾਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਉਹ ਉਪਾਏ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਮृਤਾ ਸ੍ਵਾਗ੍ਨੀਨ੍ਦੁਸਂਯੁਤਾ
ਉਹ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ, ਭੁੱਖੀ, ਸੁਖਮ, ਮ੍ਰਿਤਕ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭੈਰਵੋ ऽਸ੍ਯ ਮੁਨਿਃ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਛਨ੍ਦੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ
ਭੈਰਵ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਸਮਰਾਟ; ਛੰਦ ਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।
ਆਂ ਖਡ੍ਗਾਯ ਹृਦਾਖ੍ਯਾਤਮੀਂ ਖਡ੍ਗਾਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
‘ਆਂ ਖੜਗਾਏ’ ਦਿਲ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ‘ਈਂ ਖੜਗਾਏ’ ਸਿਰ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਔਮਙ੍ਕੁਸ਼ਾਯ ਨੇਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸਰ੍ਗੋ ਵਸੁਰਕ੍ਸ਼ਯੁਕ੍
‘ਓਮ ਅੰਕੁਸ਼ਾਏ’ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਵਿਸਰਗ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵਮਙ੍ਗਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਥਾਂਬਿਕਾਮ੍
‘ਸਵਾਹਾ’ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਬਣਾਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।