ਯੋ ਜਪੇਦਾਦਿਮੇ ਬੀਜੇ ਵਰਾਹਭृਗੁਪਾਵਕਾਨ੍
ਜੋ ਵੀ ਵਰਾਹਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਪਾਵਕ ਦੇ ਇਹ ਬੀਜ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ—
ਆਦਾਵਨ੍ਤੇ ਚ ਤਾਰ੍ਤੂਯਕ੍ਰਮਾਤ੍ਸ੍ਵਂ ਧੂਮ੍ਰਕੇਤਨਮ੍
ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਦ੍ਯੇ ਚਰਮੇ ਬੀਜੇ ਨੈਵ ਰੇਫਂ ਵਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਆਖਰੀ ਬੀਜ 'ਚ 'ਰ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋੜਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਆਦ੍ਯਮਾਦ੍ਯਂ ਹਿ ਤਾਰ੍ਤੀਯਂ ਕਾਮਃ ਕਾਮੋ ऽਥ ਵਾਗ੍ਭਵਮ੍
ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ, ਤੀਜਾ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਇੱਛਾ, ਫਿਰ ਵਾਕ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਜਪ੍ਤੋ ऽਯਂ ਸ਼ਤਧਾ ਸ਼ਾਪਂ ਬਾਲਾਯਾ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਵਰਾਸ਼੍ਚੇਤਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਧਰਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ: ਚੇਤਨਾ, ਮੰਤਰ, ਆਧਾਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਕਿਰਪਾ।
ਤਥਾ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਬੀਜਾਨਾਂ ਦੀਪਨੈਰ੍ਮਨੁਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਬੀਜਾਂ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਜਗਾ ਕੇ—
ਵਦਯੁਗ੍ਮਂ ਸਦੀਰ੍ਘਾਂਬੁ ਸ੍ਮृਤਿਵਾਲਾਵਨਙ੍ਗਤੌ
ਦੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ, ਲੰਬੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ—ਸਮਝ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ।
ਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇ ਕ੍ਲੇਦਿਨਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸ੍ਵਂ ਸਦ੍ਯਗੋਨ੍ਤਿਮਃ
ਜਦੋਂ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਿੱਜਣ 'ਚ, ਵੈਕੁੰਠ; ਲੰਬਾ, ਆਪਣਾ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਤੁਰੰਤ।
ਤਾਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਯਂ ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਯਦੀਪਿਨੀ
ਤਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਖਰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਵਾਗਨ੍ਤ੍ਯਕਾਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਯੇਦਰੀਣਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਹੇਤਵੇ
ਵਾਕ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਾਨ੍ਤ੍ਯਵਾਣੀਬੀਜਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਨਿਯਤੋ ਜਪੇਤ੍
ਇੱਛਾ, ਅੰਤ ਤੇ ਵਾਕ ਦੇ ਬੀਜ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯੌਘਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧੌਘੋ ਮਾਨਵੌਘ ਇਤਿ ਤ੍ਰਿਧਾ
ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ: ਦਿਵਿਆ ਜਥਾ, ਸਿਧ ਜਥਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਥਾ।
ਕਾਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ षष੍ਠਃ ਕਾਮੋ ऽਮृਤੋਂऽਤਿਮਃ
ਫਿਰ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ; ਛੇਵਾਂ ਇੱਛਾ, ਆਖਰੀ ਅਮਰਤਾ।
ਈਸ਼ਾਨਾਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषੋ ऽਘੋਰਾਖ੍ਯੋਵਾਮਦੇਵਕਃ
ਇਸ਼ਾਨ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪੁਰਖ ਹੈ; ਅਘੋਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਵਾਮਦੇਵ ਹੈ।
ਮਾਨਵੌਘਾਃ ਪਰਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਯਤਃ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਬੀਜਾਨਿ ਤ੍ਰਿਵਾਰਂ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਤਮ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਹਿਰ੍ਮਾਤृਕਯਾऽਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਦ੍ਬਹਿਰ੍ਭੂਪੁਰਦ੍ਵਯਮ੍
ਬਾਹਰ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੋ ਘੇਰੇ ਰੱਖੋ।
ਪਤ੍ਰੇ ਤ੍ਰੈਪੁਰਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਜਪਸਂਪਾਤਸਾਧਿਤਮ੍
ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੈ, ਜੋ ਜਪ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਕਵਿषਂ ਭਹਿਮ੍
ਇੱਛਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇਵੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰਚੋਦਾਨ੍ਤੇ ਯਾਦਿਤ੍ਯੇषਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਥੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਯਦਿਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਵਤਾਰੋ ऽਨ੍ਯਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਦੋ ਨृਣਾਮ੍
ਹੁਣ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਹੋਰ ਅਵਤਾਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਤਿ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਙੇਨ੍ਤੇ ऽਨ੍ਨਪੂਰ੍ਣੇ ਦਹਨਾਙ੍ਗਨਾ
ਭਗਵਤੀ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਅੰਨਪੂਰਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਲਲੇਖਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧृਤਿਸ਼੍ਛਨ੍ਦੋ ऽਨ੍ਨਪੂਰ੍ਣੇਸ਼ੀ ਦੇਵਤਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਛੰਦ ਧ੍ਰਿਤਿ ਹੈ; ਅੰਨਪੂਰਨੇਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖਨਾਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਰ੍ਣਾਂਸਗੁਦੇषੁ ਨਵਸੁ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਮੋਢੇ ਅਤੇ ਪਿਛਵाड़ੇ ਦੇ ਨੌਂ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਚਨ੍ਦ੍ਰਧਰੈਕਾਕ੍ਸ਼ਿਵੇਦਾਬ੍ਧਿਯੁਗਬਾਹੁਭਿਃ
ਧਰਤੀ, ਚੰਦ, ਪਹਾੜ, ਇਕ ਅੱਖ, ਵੇਦ, ਸਮੁੰਦਰ, ਯੁਗ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਭਾਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਨਯਨਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਙ੍ਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਅੰਗ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ।
ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੋ ऽਯੁਤਂ ਹੋਮੋ ਘृਤਾਕ੍ਤਚਰੁਣਾ ਤਥਾ
ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਪ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ, ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ।
ਤ੍ਰਿਕੋਣਾ ਵੇਦਪਤ੍ਰਾष੍ਟਪਤ੍ਰषੋਡਸ਼ਪਤ੍ਰਕੇ
ਤਿਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਅਠ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਕੋਣਤ੍ਰਿਤਯੇ ਸ਼ਿਵਵਾਰਾਹਮਾਧਵਾਨ੍
ਅੱਗ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ, ਵਾਰਾਹ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।