ਤਦ੍ਬਹਿਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਬਟੁਕਂ ਯੋਗਿਨੀਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਬਟੁਕ, ਯੋਗਿਨੀ ਤੇ ਖੇਤਰਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੂਤਾਂਸ਼੍ਚੇਤ੍ਥਂ ਭਜਨ੍ਬਾਲਾਮੀਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਨਵਿਦ੍ਯਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਧਨ ਤੇ ਵਿਦਿਆ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦ੍ਯਾਵਰ੍ਤੈ ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕੁਨ੍ਦੈਃ ਪਾਟਲਚਂਪਕੈਃ
ਨੰਨਦੀਆਵਰਤ, ਰਾਜਕ ਪੌਦੇ, ਕੁੰਦ, ਪਾਟਲਾ ਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ—
ਅਪਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਗੁਡੂਚ੍ਯਾ ਦੁਗ੍ਧਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਗੁਡੂਚੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਕਵਿਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗੁਰੁਸੁਰੈਰ੍ਹੁਤੈਃ
ਚੰਦ੍ਰਾਗੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਈ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਭਿਕ੍ਸ਼ੀਰਦਧ੍ਯਕ੍ਤਾਂਲ੍ਲਾਜਾਨ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਰੁਜੋ ਜਯੇਤ੍
ਸੁਗੰਧਤ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਲਾਜਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦਨਂ ਕੇਸ਼ਰਂ ਮਾਂਸੀਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਭਾਗੈਨਿਂਯੋਜਯੇਤ੍
ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ ਤੇ ਮਾਂਸੀ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਕृष੍ਣਭੂਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿ ਨੀਹਾਰਪਾਥਸਾ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ 'ਚ, ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ, ਧੁੰਦ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ—
ਵਿਦਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਤਿਲਕਂ ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਵਸ਼ਯੇਜ੍ਜਨਾਨ੍
ਉਸ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤਿਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤੁ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਪਂ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਚ
ਮਕਸਦ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ—
ਯੋ ਜਪੇਦਾਦਿਮੇ ਬੀਜੇ ਵਰਾਹਭृਗੁਪਾਵਕਾਨ੍
ਜੋ ਵੀ ਵਰਾਹਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਪਾਵਕ ਦੇ ਇਹ ਬੀਜ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ—
ਆਦਾਵਨ੍ਤੇ ਚ ਤਾਰ੍ਤੂਯਕ੍ਰਮਾਤ੍ਸ੍ਵਂ ਧੂਮ੍ਰਕੇਤਨਮ੍
ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਦ੍ਯੇ ਚਰਮੇ ਬੀਜੇ ਨੈਵ ਰੇਫਂ ਵਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਆਖਰੀ ਬੀਜ 'ਚ 'ਰ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋੜਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਆਦ੍ਯਮਾਦ੍ਯਂ ਹਿ ਤਾਰ੍ਤੀਯਂ ਕਾਮਃ ਕਾਮੋ ऽਥ ਵਾਗ੍ਭਵਮ੍
ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ, ਤੀਜਾ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਇੱਛਾ, ਫਿਰ ਵਾਕ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਜਪ੍ਤੋ ऽਯਂ ਸ਼ਤਧਾ ਸ਼ਾਪਂ ਬਾਲਾਯਾ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਵਰਾਸ਼੍ਚੇਤਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਧਰਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ: ਚੇਤਨਾ, ਮੰਤਰ, ਆਧਾਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਕਿਰਪਾ।
ਤਥਾ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਬੀਜਾਨਾਂ ਦੀਪਨੈਰ੍ਮਨੁਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਬੀਜਾਂ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਜਗਾ ਕੇ—
ਵਦਯੁਗ੍ਮਂ ਸਦੀਰ੍ਘਾਂਬੁ ਸ੍ਮृਤਿਵਾਲਾਵਨਙ੍ਗਤੌ
ਦੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ, ਲੰਬੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ—ਸਮਝ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ।
ਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇ ਕ੍ਲੇਦਿਨਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸ੍ਵਂ ਸਦ੍ਯਗੋਨ੍ਤਿਮਃ
ਜਦੋਂ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਿੱਜਣ 'ਚ, ਵੈਕੁੰਠ; ਲੰਬਾ, ਆਪਣਾ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਤੁਰੰਤ।
ਤਾਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਯਂ ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਯਦੀਪਿਨੀ
ਤਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਖਰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਵਾਗਨ੍ਤ੍ਯਕਾਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਯੇਦਰੀਣਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਹੇਤਵੇ
ਵਾਕ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਾਨ੍ਤ੍ਯਵਾਣੀਬੀਜਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਨਿਯਤੋ ਜਪੇਤ੍
ਇੱਛਾ, ਅੰਤ ਤੇ ਵਾਕ ਦੇ ਬੀਜ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯੌਘਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧੌਘੋ ਮਾਨਵੌਘ ਇਤਿ ਤ੍ਰਿਧਾ
ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ: ਦਿਵਿਆ ਜਥਾ, ਸਿਧ ਜਥਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਥਾ।
ਕਾਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ षष੍ਠਃ ਕਾਮੋ ऽਮृਤੋਂऽਤਿਮਃ
ਫਿਰ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ; ਛੇਵਾਂ ਇੱਛਾ, ਆਖਰੀ ਅਮਰਤਾ।
ਈਸ਼ਾਨਾਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषੋ ऽਘੋਰਾਖ੍ਯੋਵਾਮਦੇਵਕਃ
ਇਸ਼ਾਨ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪੁਰਖ ਹੈ; ਅਘੋਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਵਾਮਦੇਵ ਹੈ।
ਮਾਨਵੌਘਾਃ ਪਰਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਯਤਃ
ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਬੀਜਾਨਿ ਤ੍ਰਿਵਾਰਂ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਤਮ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਹਿਰ੍ਮਾਤृਕਯਾऽਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਦ੍ਬਹਿਰ੍ਭੂਪੁਰਦ੍ਵਯਮ੍
ਬਾਹਰ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੋ ਘੇਰੇ ਰੱਖੋ।
ਪਤ੍ਰੇ ਤ੍ਰੈਪੁਰਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਜਪਸਂਪਾਤਸਾਧਿਤਮ੍
ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੈ, ਜੋ ਜਪ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਕਵਿषਂ ਭਹਿਮ੍
ਇੱਛਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇਵੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।