ਪ੍ਰੇਤਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਙੇਂਤਂ ਨਮੋਨ੍ਤਃ ਪੀਠਮਨ੍ਤ੍ਰਕਃ
ਪੀਠ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੀਠ-ਮਨਤਰ ਅੰਦਰੋਂ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਵਾਹ੍ਯ ਪ੍ਰਜਪੇਦ੍ਦੇਵੀਮੁਪਚਾਰੈਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਾਮਕੋਣੇ ਰਤਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮਗ੍ਰੇ ਮਨੋਭਵਾਮ੍
ਖੱਬੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰਤੀ, ਸੱਜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਨੋਭਵ।
ਮਧ੍ਯਯੋਮੇਰ੍ਹਹਿਃ ਪੂਰ੍ਵਾਦਿषੁ ਚਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਮਰਾਨਪਿ
ਵਿੱਚਕਾਰ ਯੋਮੇਰਹਹੀ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰ ਤੇ ਹੋਰ।
ਸੁਭਗਾਖ੍ਯਾ ਭਾਗਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤृਤੀਯਾ ਭਗਸਰ੍ਪਿਣੀ
ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸੁਭਗ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਭਗਸਰਪਿਨੀ ਹੈ।
ਅਨਙ੍ਗਮੇਖਲਾਨਙ੍ਗਮਦਨੇਤ੍ਯष੍ਟਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਅਨੰਗ, ਮੇਖਲਾ, ਅਨੰਗਮਦ ਆਦਿ — ਇਹ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਾਦ੍ਯਾ ਮਾਤਰਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾष੍ਟਭੈਰਵਾਃ
ਦੀਰਘ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹ੍ਰਸਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਠ ਭੈਰਵ ਹਨ।
ਮਲਯਂ ਕੋਲ੍ਲਗਿਰ੍ਯ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਚੌਹਾਰਾਖ੍ਯਂ ਕੁਲਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਮਲਯ, ਕੋਲਲਗਿਰੀ, ਉਹ੍ਹਾਰਾ, ਤੇ ਕੁਲਾਂਤਕ — ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ।
ਭੂਗृਹੇ ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਰ੍ਚੇਦ੍ਧੇਤੁਕਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇਤੁਕ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਕਪਾਦਂ ਭੀਮਰੂਪਂ ਵਿਮਲਂ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਏਕਪਾਦ, ਭੀਮਰੂਪ, ਵਿਮਲ ਤੇ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬਹਿਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਬਟੁਕਂ ਯੋਗਿਨੀਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਬਟੁਕ, ਯੋਗਿਨੀ ਤੇ ਖੇਤਰਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੂਤਾਂਸ਼੍ਚੇਤ੍ਥਂ ਭਜਨ੍ਬਾਲਾਮੀਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਨਵਿਦ੍ਯਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਧਨ ਤੇ ਵਿਦਿਆ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਨ੍ਦ੍ਯਾਵਰ੍ਤੈ ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕੁਨ੍ਦੈਃ ਪਾਟਲਚਂਪਕੈਃ
ਨੰਨਦੀਆਵਰਤ, ਰਾਜਕ ਪੌਦੇ, ਕੁੰਦ, ਪਾਟਲਾ ਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ—
ਅਪਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਗੁਡੂਚ੍ਯਾ ਦੁਗ੍ਧਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਗੁਡੂਚੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਕਵਿਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗੁਰੁਸੁਰੈਰ੍ਹੁਤੈਃ
ਚੰਦ੍ਰਾਗੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਈ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਭਿਕ੍ਸ਼ੀਰਦਧ੍ਯਕ੍ਤਾਂਲ੍ਲਾਜਾਨ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਰੁਜੋ ਜਯੇਤ੍
ਸੁਗੰਧਤ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਲਾਜਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦਨਂ ਕੇਸ਼ਰਂ ਮਾਂਸੀਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਭਾਗੈਨਿਂਯੋਜਯੇਤ੍
ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ ਤੇ ਮਾਂਸੀ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਕृष੍ਣਭੂਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿ ਨੀਹਾਰਪਾਥਸਾ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ 'ਚ, ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ, ਧੁੰਦ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ—
ਵਿਦਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਤਿਲਕਂ ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਵਸ਼ਯੇਜ੍ਜਨਾਨ੍
ਉਸ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤਿਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤੁ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਪਂ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਚ
ਮਕਸਦ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ—
ਯੋ ਜਪੇਦਾਦਿਮੇ ਬੀਜੇ ਵਰਾਹਭृਗੁਪਾਵਕਾਨ੍
ਜੋ ਵੀ ਵਰਾਹਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਪਾਵਕ ਦੇ ਇਹ ਬੀਜ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ—
ਆਦਾਵਨ੍ਤੇ ਚ ਤਾਰ੍ਤੂਯਕ੍ਰਮਾਤ੍ਸ੍ਵਂ ਧੂਮ੍ਰਕੇਤਨਮ੍
ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਦ੍ਯੇ ਚਰਮੇ ਬੀਜੇ ਨੈਵ ਰੇਫਂ ਵਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਆਖਰੀ ਬੀਜ 'ਚ 'ਰ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋੜਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਆਦ੍ਯਮਾਦ੍ਯਂ ਹਿ ਤਾਰ੍ਤੀਯਂ ਕਾਮਃ ਕਾਮੋ ऽਥ ਵਾਗ੍ਭਵਮ੍
ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ, ਤੀਜਾ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਇੱਛਾ, ਫਿਰ ਵਾਕ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਜਪ੍ਤੋ ऽਯਂ ਸ਼ਤਧਾ ਸ਼ਾਪਂ ਬਾਲਾਯਾ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਵਰਾਸ਼੍ਚੇਤਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਧਰਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ: ਚੇਤਨਾ, ਮੰਤਰ, ਆਧਾਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਕਿਰਪਾ।
ਤਥਾ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਬੀਜਾਨਾਂ ਦੀਪਨੈਰ੍ਮਨੁਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਬੀਜਾਂ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਜਗਾ ਕੇ—
ਵਦਯੁਗ੍ਮਂ ਸਦੀਰ੍ਘਾਂਬੁ ਸ੍ਮृਤਿਵਾਲਾਵਨਙ੍ਗਤੌ
ਦੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ, ਲੰਬੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ—ਸਮਝ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ।
ਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇ ਕ੍ਲੇਦਿਨਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸ੍ਵਂ ਸਦ੍ਯਗੋਨ੍ਤਿਮਃ
ਜਦੋਂ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਿੱਜਣ 'ਚ, ਵੈਕੁੰਠ; ਲੰਬਾ, ਆਪਣਾ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਤੁਰੰਤ।
ਤਾਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਯਂ ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਯਦੀਪਿਨੀ
ਤਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਖਰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।