ਪਵਨੇਨ ਤਦੁਤ੍ਥੇਨ ਪਾਪਭਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ।
ਤਦੁਤ੍ਥਸੁਧਯਾਦੇ ਹਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਤਾਰੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਭਗੁਃ ਕਰ੍ਣੋ ਪਦ੍ਮਨਾਭਯੁਤੋ ਬਲੀ
'ਤਾਰਾ', 'ਅਨੰਤ', 'ਭਗੁ', 'ਕਰਨ', ਅਤੇ 'ਪਦਮਨਾਭ' ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।
ਅਮੁਨਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇਨ ਰਚਯੇਨ੍ਮਣ੍ਡਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਸਦੀਰ੍ਘਸ੍ਮृਤਿਰੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ੌ ਮਹਾਕਾਲੋ ਭਗਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਸਦੀਰਘਸਮ੍ਰਿਤਿ', 'ਰਉ', 'ਸਾਕਸ਼', 'ਮਹਾਕਾਲ', ਅਤੇ 'ਭਗ' ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਤਾਰਃ ਪਾਸ਼ਃ ਪਰਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਞ੍ਚਾਰ੍ਣਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ਼ੋਧਨੇ
'ਤਾਰਾ', 'ਪਾਸ਼', 'ਪਰਾ', 'ਸ੍ਵਾਹਾ', ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਹੈ।
ਸੇਂਦੁਭ੍ਯਾਂ ਮਾਸਤੋ ਮਾਯਾ ਭੁਵਂ ਸਂਸृਜ੍ਯ ਭੂਗृਹਮ੍
ਨਵੇਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵਹ੍ਨਿਮਣ੍ਡਲਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਨਿਧਾਪਯੇਤ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਸਾਂਖਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਭृਗੁਰ੍ਦਣ੍ਡੀ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤੀਨ੍ਤੁਯੁਤਂ ਪਠੇਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੋ ਡੰਡਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਵਾਣੀ ਪੜ੍ਹੇ।
ਦੀਰ੍ਘਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਮਾਯਾ ਕਾਲੀ ਸृष੍ਟਿਃ ਸਦੀਰ੍ਘਸਃ
ਮਾਇਆ, ਤਿੰਨ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਹੈ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ 'ਸ' ਦੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਹੈ।
ਏਕਾਧਸ਼ਾਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਾਰ੍ਚਨੇ ਮਨੁਃ
ਵੱਡੇ ਸਾਂਖਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਮੰਤ੍ਰਾ ਗਿਆਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਿਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਪਾਲਾਯ ਨਮੋਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਿਨੀ ਤੇ ਕਪਾਲਾ ਲਈ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ (ਮੰਤ੍ਰ) ਹੈ।
ਲੋਕਪਾਲਾਯ ਹृਦਯਂ ਤृਤੀਯੋ ऽਯਂ ਸ਼ਿਵਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਲਈ, ਦਿਲ; ਇਹ ਤੀਜਾ ਸ਼ਿਵ-ਅੱਖਰ ਹੈ।
ਪਾਲਾਯ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾਯ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਥਾ
ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸਭ ਦੇ ਆਧਾਰ ਲਈ, ਸਭ ਲਈ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਲਈ।
ਰੁਧਿਰਾ ਰਤਿਦੀਰ੍ਘਾ ਚ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਨਿਲਃ ਸੁਰਾ
ਲਹੂ, ਲੰਬੀ ਰਤੀ, ਹਵਾ, ਸੁੱਧ ਹਵਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ।
ਤੁਰ੍ਯੋ ਰਸੇषੁ ਵਰ੍ਣੋ ऽਯਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਪੂਜਨੇ
ਚੌਥਾ, ਰਸਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਵੱਡੇ ਸਾਂਖਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪੂਰਯੇਤ੍ਸੁਧਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦਿਭਿਃ
ਸੁਧਾ ਵਰਗੀ ਸਮਝ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅੱਖਤ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ (ਸਾਂਖਾ) ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਸਤ੍ਯਪਦ੍ਮਾਗਗਨੇ ਰੇਫਆਨੁਗ੍ਰਹਬਿਨ੍ਦੁਯੁਕ੍
ਵਾਣੀ, ਸਚ, ਕਮਲ, ਆਕਾਸ਼, ਤੇ 'ਰ' ਅੱਖਰ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਬਿੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅष੍ਟਕृਤ੍ਵੋ ऽਮੁਨਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਜਲਮ੍
ਪੁਜਾਰੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾष੍ਟषਟ੍ਕੋਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਥੇ, ਅੱਠ ਤੇ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ ਘੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਜਨੂਮਧ੍ਯਮਾਨਾਮਾਕਨਿष੍ਠਾਭਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਤਾਰਜਨੀ, ਮੱਧਮਾ, ਅਨਾਮਾ ਤੇ ਕਨਿਸ਼ਠਾ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ।
ਖਂਰੇਫਮਨੁਬਿਨ੍ਦ੍ਵਾਢ੍ਯਾਂ ਭृਗੁਮਨ੍ਵਿਨ੍ਦੁਯੁਕ੍ਤਯਾ
'ਖ', 'ਰ' ਤੇ ਬਿੰਦ, ਭ੍ਰਿਗੁ-ਮੰਤ੍ਰਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਿੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਰ੍ਧਤੋਯੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਪੂਜਨਸਾਧਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੱਧ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣਾ।
ਵਿਧਾਨਮਰ੍ਘੇ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਮਾਰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਧਰਾਗृਹਾਵृਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦੇਵੀਂ ਰਮ੍ਯੋਪਚਾਰਕੈਃ
ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ੌ ਕਪਾਲਂ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਦਧਤਂ ਕਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਨਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਖੋਪੜੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਨ।
ਕਪਾਲਸ਼ੂਲੇ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਧਤਂ ਸਰ੍ਪਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਅਤੇ ਬਰਛਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਸਿਸ਼ੂਲਕਪਾਲਾਨਿ ਡਮਰੁਂ ਦਧਤਂ ਕਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛਾ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਡਮਰੂ ਹੈ।
ਕਪਾਲਂ ਡਮਰੁਂ ਪਾਸ਼ਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ਼ਂਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਕਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ, ਡਮਰੂ, ਫੰਨਾ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਜੇਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰऋषਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਮੰਤਰ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।