ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦ੍ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਭਾਰਤ ਨਾਮਕ ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਚੈਵ ਭੋਗਭੂਮਿਧਨਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਕ੍ਸ਼ਯਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ऽਨ੍ਯਤ੍ਰਜਨ੍ਤੁਭਿਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਫਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਤੂ ਵੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਸਂਚਿਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਮਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ, ਅਟੱਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ?
ਜਗਦੀਸ਼ਂਸਮੇष੍ਯਾਮੋ ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਮਨਾਮਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦੀਵੀ ਆਨੰਦ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਂਗੇ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਰਦਾ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੁਕ੍ਸ਼षੁਰ੍ਵਾਪਿ ਮਹਤਃ ਸਵੇਦ੍ਯੋ ਦਿਵਿਜੈਰਪਿ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤੋਚ੍ਛਿष੍ਟਾਨ੍ਨਸੇਵੀ ਚ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾਦਿਪਰਃ ਸ਼ਨ੍ਤਿਃ ਸੋ ऽਪਿ ਵਨ੍ਦ੍ਯਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਜੋ ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯੋ ਦਿਵਿਜੈਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਸੂਯੁਃਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਯਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਃਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ।
ਵੇਦਵਾਦਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪਙ੍ਕਿਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮਦਾਦਿषੁ ਕਾ ਕਥਾ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?
ਅਪਰਿਗ੍ਰਹਸ਼ੀ ਲਸ਼੍ਚ ਦੇਵਪੂਜ੍ਯਃ ਸ ਨਾਰਦ
ਜੋ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਪਰੋਪਕਾਰਨਿਰਤਃ ਪੂਜਨੀਯਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ।
ਸਤ੍ਸਂਗੇ ऽਪਿ ਚ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸੋ ऽਪਿ ਵਨ੍ਦ੍ਯਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰੇਵ ਚ
ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਜੋੜਦਾ ਹੈ—
ਸ ਏਵ ਦੁष੍ਕृਤਿਰ੍ਮੂਢੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਦਚੇਤਨਃ
ਉਹੀ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਰਬੁੱਧੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਪੀਯੂषਕਲਸ਼ਂ ਸੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਭਾਣ੍ਡਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵਾਤ੍ਮਵਿਧਾਤੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਿਨਾਮਗ੍ਰਣੀਰ੍ਮੁਨੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਧੇਨੁਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਰ੍ਕਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਂ ਮਾਰ੍ਗਤਿ
ਜੋ ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਧੇ ਦਾ ਦੂਧ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਅਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਭੋਗਕ੍ਸ਼ਯਭੀਰਵਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—
ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨਰਰੁਪਪਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਸ ਹਰਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਹਰਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ捧 ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿਂ ਮੇ ਹਰਿਃ
ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਹਰੀ ਨੂੰ捧 ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹੋ ਕਿ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਫਲਾਗृਧ੍ਨੁਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰੋਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।