ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੰਤ੍ਰ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਠ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜੋ ਤਾਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਆਸਾ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰੀ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਸਮੇਤ ਕੁੱਲ ਆਠ ਤਾਰਾਵਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਫਲ ਅਤੇ ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀ ਸੁਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ 'ਕਾਮਰੂਪ' ਨਾਮਕ ਬੀਜ ਨੂੰ ਨਿਆਸਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, 'ਪੂਰਨਗਿਰੀ' ਨਾਮਕ ਬੀਜ ਜੋ ਗਟਕ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਗਲੇ ਵਿੱਚ, ਦਸਵੇਂ ਅੱਖਰ 'ਯ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮਥੁਰਾ ਪੀਠ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਏਕਜਟਾ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤਾਰిణੀ ਦੀ ਨਿਆਸਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮਹੋਗ੍ਰਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿੰਗਾ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਛੋਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਏਕਜਟਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਆਸਾ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਆਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੋਟਿਕਾ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਾਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਉਗ੍ਰਤਾਰਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਤਲਵਾਰ, ਖੋਪੜੀ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ 4 ਲੱਖ ਵਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਤਣੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸਾਧਕ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਰਪਣ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੀਠ ਦੀ ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੀਠ ਦਾ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਪੀਠ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ, ਉਹ 'ਹਾਰੱਦੰ' ਹੈ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੁਣ ਦੱਸੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਪੰਡਤ ਜੋ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਪਣ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰ 'ਵਜ੍ਰੋਦਕ' ਹੈ, ਕਵਚ 'ਫਟ' ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲਈ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ', 'ਮਾਇਆ', 'ਭਰਗੁ', 'ਕਰਨ', ਅਤੇ 'ਵਿਸ਼ੁੱਧ' ਧਰਮ ਦੇ ਕਵਚ ਤੋਂ ਹਨ। 'ਕਲਪਾਂਤਨਯਨਸ੍ਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲਈ ਹੈ। 'ਖਰੀਵਿਦਿਆ', 'ਯੁਗ੍ਰਿਜਾ', 'ਸ਼੍ਵ', 'ਸਰਵਵਾਂਤਾ', 'ਬਕ', ਅਤੇ 'ਅਭਜਵਾਨ' ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਈ (23) ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਹੈ। ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਕਰਮਕਾਂਡੀ ਜਮੀਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਹੁੰ ਫਟ ਸ੍ਵਾਹਾ', ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦੇਣੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖੇ ਫੈਂਕਣੀ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਉਪਜੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ', 'ਅਨੰਤ', 'ਭਗੁ', 'ਕਰਨ', ਅਤੇ 'ਪਦਮਨਾਭ' ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਸਦੀਰਘਸਮ੍ਰਿਤਿ', 'ਰਉ', 'ਸਾਕ੍ਸ਼', 'ਮਹਾਕਾਲ', ਅਤੇ 'ਭਗ' ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। 'ਤਾਰਾ', 'ਪਾਸ਼', 'ਪਰਾ', 'ਸ੍ਵਾਹਾ', ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਹਨ। ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸ ਤੋਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਰਗੁ, ਜੋ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੰਬੀਆਂ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਲੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲੰਬੇ 'ਸ' ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਗਿਆਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੰਤ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਿੱਖਾਈ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਿਆਸਾ, ਅਤੇ ਆਚਾਰ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਬੜੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਗਈ।