ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਇਆ ਆਦਿਕ ਤਿੰਨ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਛੋਟੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ‘ਕ’ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਠ ਮੰਡਲਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਛੇ ਸ਼ਿਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤਿੰਨ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਡਾਕਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ‘ਵ’ ਤੋਂ ‘ਸ’ ਤੱਕ ਦੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ‘ਣ’ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਵਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਰਾਕਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ‘ਬ’ ਤੋਂ ‘ਲ’ ਤੱਕ ਦੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ‘ਣ’ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਡਾਕਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ‘ਡ’ ਤੋਂ ‘ਫ’ ਅਤੇ ‘ਅ’ ਤੱਕ ਦੇ ਵਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ‘ਕ’ ਤੋਂ ‘ਠ’ ਤੱਕ ਦੇ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਕਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਾਕਿਨੀ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਵਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਗਿਆ ਚਕ੍ਰ ਵਿਚ, ਪਰਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਾਕਿਨੀ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਾਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨਿਆਸਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੁਆਰਾ, ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਮੇਸ਼ਵਰੀ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਅੱਠ ਤਾਰਾਵਾਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਫਲ ਅਤੇ ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੀ ਸੁਰ ਨਾਲ ਪੂਰਵਕ, ਕਾਮਰੂਪ ਨਾਮਕ ਬੀਜ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੱਥੇ ‘ਤੇ, ਗੁਟਕਣੀ ਵਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪੂਰਨਗਿਰੀ ਬੀਜ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਲੇ ਵਿੱਚ, ਦਸਵੇਂ ਅੱਖਰ ‘ਯ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮਥੁਰਾ ਆਸਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਏਕਜਟਾ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤਾਰਿਨੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮਹੋਗ੍ਰਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿੰਗਾ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ‘ਤੇ ਤਿੰਨ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਏਕਜਟਾ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਛੋਟਿਕਾ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਗ੍ਰਤਾਰਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਸਰਵੋਚ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਤਲਵਾਰ, ਖੋਪੜੀ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਚਾਰ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹਵਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਧੀ ਵਿਚ, ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸਨ ਦੀ ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਸਨ ਦਾ ਜੋ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਆਸਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ‘ਹਾਰੱਦੰ’ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਚਰਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਚਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੁਣ ਸਮਝਾਈ ਜਾਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਧੀ ਵਿੱਚ ਚੌਰਾਹੇ ‘ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਥਿਰ ਮੰਤਰ ‘ਵਜਰੋਦਕ’ ਹੈ, ਕਵਚ ‘ਫਟ’ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲਈ ਹੈ। ‘ਤਾਰਾ’, ‘ਮਾਇਆ’, ‘ਭ੍ਰਗੁ’, ‘ਕਰਣ’ ਅਤੇ ‘ਵਿਸ਼ੁੱਧ’ ਧਰਮ ਦੇ ਕਵਚ ਤੋਂ ਹਨ। ‘ਕਲਪਾਂਤਨਯਨਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤਰ ਪਾਨੀ ਪੀਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਲਈ ਹੈ। ‘ਖਰਿਵਿਦਿਆ’, ‘ਯੁਗ੍ਰਿਜ’, ‘ਸ਼ਵ’, ‘ਸਰਵਵਾਂਤ’, ‘ਬਕ’, ਅਤੇ ‘ਅਭਜਵਾਨ’ ਵਰਗੇ ਮੰਤਰ ਵਰਤਣੇ ਹਨ। ਤੇਈ (23) ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜੂੜਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਹੈ। ਨੌਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਭੂਮੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ‘ਹੁੰ ਫਟ ਸ੍ਵਾਹਾ’, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋ ਉਪਜੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਖਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖੇ ਵਿਖੇ ਛਿੜਕ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਾਵਨ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਰੀਤਿ ਨਾਲ, ਸਾਧਕ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।