ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਮੁਨੀ ਅਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਰਚਨਾ ਦੀ ਛੰਦ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਮੰਨੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਤਦ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਆਦਿ, ਜੋ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਸਥਾਪਨਾ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਅੰਤ ਨਾਲ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ (ਦੇਵੀ) ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਭੂਸ਼ਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਕ' ਵਰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਗਲਮਈ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। 'ਢ' ਵਰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, 'ਪ' ਵਰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਮਾਇਆ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠ 'ਕ' ਦੇ ਛੋਟੇ-ਲੰਬੇ ਵਰਗਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਸ਼ਿਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਡਾਕਿਨੀ ਸਮੇਤ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਸ' ਤੱਕ ਦੇ ਵਰਗ ਅਤੇ 'ਣ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ; ਵਿੱਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਰਾਕਿਨੀ ਸਮੇਤ, 'ਬ' ਤੋਂ 'ਲ' ਤੱਕ ਦੇ ਵਰਗ ਅਤੇ 'ਣ' ਨਾਲ; ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਡਾਕਿਨੀ ਸਮੇਤ, 'ਢ' ਤੋਂ 'ਫ' ਅਤੇ 'ਅ' ਤੱਕ; ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ 'ਕ' ਤੋਂ 'ਠ' ਤੱਕ ਦੇ ਵਰਗ ਅਤੇ ਸ਼ਾਕਿਨੀ ਸਮੇਤ; ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਾਕਿਨੀ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ; ਆਜ्ञਾ ਚੱਕਰ ਤੇ ਪਰਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਾਕਿਨੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਦ, ਪੰਜਵੇਂ ਨਿਆਸ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਇੱਛਤ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਹਰੇਕ ਨਿਆਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਮੇਸ਼ਵਰੀ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਤਾਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਫਲ ਅਤੇ ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੇ ਸਵਰ ਨਾਲ ਕਾਮਰੂਪ ਬੀਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਗੁੱਟਰਲ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪੂਰਨਗਿਰੀ ਬੀਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਲੇ ਵਿੱਚ, ਦਸਵੇਂ ਅੱਖਰ 'ਯ' ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਪੀਠ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਏਕਜਟਾ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤਾਰੀਣੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮਹੋਗ੍ਰਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿੰਗਾ, ਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਏਕਜਟਾ ਤਿੰਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਛੋਟਿਕਾ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਤਦ, ਉਗ੍ਰਤਾਰਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਤਲਵਾਰ, ਖੋਪੜੀ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਚਾਰ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਹਵਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਛੂਹੋ ਜਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਅਰਪਣ ਅਰਧਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਠ ਦੀ ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੀਠ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਪੀਠ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, 'ਹਾਰੱਦੰ' ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯਥਾ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੁਣ ਸਮਝਾਈ ਜਾਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਜੋ ਭੋਗ ਪੁਜਾਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।