ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਮਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ—ਕਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਚਟਕਦਾਰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਆਲੇਅੰਡਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਤਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਸਥਾਨ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਪਾਸੇ ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਲਯ ਬਣਾਕੇ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਨਿਤਿਆ, ਵਿਲਾਸਿਨੀ, ਡੋਗਧੀ, ਅਘੋਰਾ, ਮੰਗਲਾ—ਅਤੇ ਲਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਾਲੀ, ਕਪਾਲਿਨੀ, ਕੁੱਲਾ, ਕੁਰੁਕੁੱਲਾ, ਵਿਰੋਧਿਨੀ, ਉਗ੍ਰਾ, ਉਸ਼ਣਪ੍ਰਭਾ, ਦੀਪਤਾ, ਨੀਲਾ, ਧਨਾ, ਬਲਾਕਿਕਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪੂਰਨ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਹੀ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਹੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਲਯ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭੀਮਾ, ਉਨਮੱਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਭੈਰਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਕਾਲੀ ਮਾਤਾ ਮਨਤ੍ਰੀ ਲਈ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ, ਕਾਲੀ ਮਾਤਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਾਲੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨਤ੍ਰ ਦਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਬੀਜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਧਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਕਾਵਿ-ਕਲਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਕਾਲ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹਨ, ਮਾਰਾ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਾਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਊਂਟ ਜਾਂ ਮੱਝ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਧਨ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਤ ਦੀ ਰਸ-ਮਜਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੱਖ ਜਾਪ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੋਹਫਾ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਾਸਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਮਨਤ੍ਰ ਤੁਰੰਤ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਾਲਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਲੀ ਮਾਤਾ ਕਦੇ ਵਾਂਛਿਤ, ਕਦੇ ਕੋਪਿਤ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚੰਦ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸਜੀਵ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਛੰਦ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਛੇ ਲੰਮੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਵਿਭਾਗ ਅੰਗ-ਵਿਭਾਗ ਲਈ ਹੈ। ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਆਦਿ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਸਥਾਪਨਾ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿਅਕਰਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਥਾਪਨਾ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾ-ਵਰਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਢਾ-ਵਰਗ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਦੇ ਖੋਖ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਪਾ-ਵਰਗ ਨਾਲ, ਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਨਵਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਪਾਸਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।