ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਪਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਖਾਦਿਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਰਾਜੀਵ ਅਤੇ ਲੂਣ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਕ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਪੁੱਛ-ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਚਰਾਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹਨ, ਉਸ 'ਤੇ ਬਿੰਦੂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦਾ ਬੀਜ 'ਮਾਇਆ' ਹੈ, ਰਸਤਾ ਲੰਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਹੈ, ਅਭੈ ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲੀ ਮੁਦਰਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਕਾਲੀ ਕੁਟ, ਹਰ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਕਰਬੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਮਲ 'ਤੇ ਨਿਤਿਆ, ਵਿਲਾਸਿਨੀ, ਡੋਗਧੀ, ਅਘੋਰਾ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮ੍ਰਿਤ-ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਲੀ, ਕਪਾਲਿਨੀ, ਕੁੱਲਾ, ਕੁਰੁਕੁੱਲਾ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧਿਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਗ੍ਰਾ, ਉਸ਼ਣ ਪ੍ਰਭਾ, ਦੀਪਤਾ, ਨੀਲਾ, ਧਨਾ, ਅਤੇ ਬਲਾਕਿਕਾ ਵੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਨੂੰ ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਹੀ ਅਤੇ ਨਾਰਸਿੰਹੀ ਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੀਮਾ, ਉਨਮੱਤਾ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਭੈਰਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ-ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਕਾਲੀ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ, ਮਾਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੀਜ ਨਾਲ ਅਰਕ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਅਤੇ ਮੋਹਕਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਚਰਜ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਕਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਾਰਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਊਠ ਜਾਂ ਭੈਸ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਧਨ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖ ਜਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਾਸਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰ ਤੁਰੰਤ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਕਾਲਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਲੀ ਮਾਤਾ ਕਦੇ ਇੱਛਿਤ, ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।