ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਿਮਲਾ, ਕਮਲਾ, ਫਿਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਅਰੁਣੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗੇ ਸੰਧਿਆ, ਮਾਤਾ, ਸਤੀ, ਹੰਸੀ, ਮਰਦਿਕਾ, ਵਜ੍ਰਿਕਾ ਅਤੇ ਪਰਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ, ਤਿੰਨ ਮੁਹਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਥਰੇਖਾ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਰੇਖਾ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਵਲੀਆਂ ਹਨ। ਭੁਵਨਪਾਲਾ ਅਤੇ ਮਦਨਤੂਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਅਨੰਗਕੁਸੁਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪਾ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਵਰਦਾ ਅਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਚੌਂਹਠ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਦੰਦਦਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਜ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੀ। ਜਦੋਂ ਖਦੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜੀਵ ਅਤੇ ਲੂਣ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਣੀ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਿੰਦੂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਬੀਜ 'ਮਾਇਆ' ਹੈ, ਰਸਤਾ ਲੰਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਆਕਰਨ ਦੇ ਦਸ ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਅਭਯ ਮুদ্রਾ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮুদ্রਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਲਈ ਕਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਪਾਸੇ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਤਿਆ, ਵਿਲਾਸਿਨੀ, ਡੋਗਧੀ, ਅਘੋਰਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਲੀ, ਕਪਾਲਿਨੀ, ਕੁੱਲਾ, ਕੁਰੁਕੁੱਲਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧਿਨੀ, ਉਗ੍ਰਾ, ਉਸ਼ਣਪ੍ਰਭਾ, ਦੀਪਤਾ, ਨੀਲਾ, ਧਨਾ ਅਤੇ ਬਲਾਕਿਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਹੀ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਹੀ ਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੀਮਾ, ਉਨਮੱਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਭੈਰਵੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਧਕ ਲਈ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਾਲੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਪ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਕਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਕਾਲ ਮਾਰਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।