ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੇਵੀਂ ਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਂਸਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਦੇਵੀ ਵਾਗਭਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਬਿਕਾ, ਵਾਗਭਵ, ਦੁਰਗਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਇਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਦੁਰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰਵੀਰਯਾ, ਪ੍ਰਭਾ, ਨੰਦਾ, ਪੋਸ਼ਣਾ, ਵ੍ਰਿਧਿਧਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਫਿਰ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਡੰਡਿਮੁੰਡਿਨਿਆ, ਸੇਂਦੁਖੰਡਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਵੀ ਹਨ। ਇੰਦਰਾਣੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅੰਬਿਕਾ, ਹਰਾਦਿਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਤੀਹ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪਿੰਗਲਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਸੰਪੱਤਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਵਿਮਲਾ, ਕਮਲਾ, ਫਿਰ ਅਰੁਣੀ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਰੁਣੀ, ਸੰਧਿਆ, ਮਾਤਾ, ਸਤੀ, ਹੰਸੀ, ਮਰਦਿਕਾ, ਵਜ੍ਰਿਕਾ ਅਤੇ ਪਰਾ ਵੀ ਵਰਣਿਤ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਮੂੰਹੀਆਂ, ਸੱਤ-ਮੂੰਹੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ ਹਨ। ਰਥਰੇਖਾ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਰੇਖਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀਆਂ, ਭੁਵਨਪਾਲਾ ਅਤੇ ਮਦਨਤੂਰਾ, ਅਨੰਗਕੁਸੁਮਾ, ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਵਰਦਾ, ਵਾਗੀਸ਼ੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਂਸਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਖੜੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਪੂਰਵ ਵਾਂਗ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਖਦੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜੀਵ ਅਤੇ ਨਮਕ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਾਣੀ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਿੰਦੂ ਹੈ, ਇਹ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੱਤ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਹਨ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉੱਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਰਸਤਾ ਲੰਮਾ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਸ਼੍ਰੇਠ। ਵਿਅੰਜਨ ਦੇ ਦਸ ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਅਭੈ ਮুদ্রਾ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮুদ্রਾ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਚੋ। ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਫਿਰ ਵੇਖੋ: ਕਰਵਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਤੋ। ਬਾਹਰੀ ਪਾਸੇ ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕੰਵਲ ਬਣਾਓ; ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਵਰਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਨਿਤਿਆ, ਵਿਲਾਸਿਨੀ ਜਾਂ ਡੋਗਧੀ, ਅਘੋਰਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰੋ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਵ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਕਾਲੀ, ਕਪਾਲਿਨੀ, ਕੁੱਲਾ, ਕੁਰੁਕੁੱਲਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧਿਨੀ, ਉਗ੍ਰਾ, ਉਸ਼ਣਪ੍ਰਭਾ, ਦੀਪਤਾ, ਨੀਲਾ, ਧਨਾ ਅਤੇ ਬਲਾਕਿਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਆਦਰ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰੋ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਕੰਵਲ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਵਾਰਾਹੀ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਹੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁੜ ਆਵਰਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਭੀਮਾ, ਉਨਮਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਸ਼ੀਕਰਣ ਭੈਰਵੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਂਸਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।