ਇਕ ਵਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟੇ ਬਣੇ ਦੋ ਅਸੁਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਵਤਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ। ਜਿਹੜਾ ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਕ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਕ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵਾਕ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਚੱਕਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਪੂਜਾ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੀਜੀ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਚੌਂਸਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਵਾਗਭਵਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਬਿਕਾ, ਵਾਗਭਵਾ, ਦੁਰਗਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਦੁਰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਧ੍ਰਿਤੀ, ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ-ਯੋਗ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰਵੀਰਯਾ, ਪ੍ਰਭਾ, ਨੰਦਾ, ਪੋਸ਼ਣਾ, ਵ੍ਰਿਧਿਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਾ; ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਡੰਡੀਮੁੰਡੀਨਿਆ, ਸੇਂਦੁਖੰਡਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ; ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰਾ ਦੇ ਅਰਧ-ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਅੰਬਿਕਾ, ਹ੍ਰਾਦਿਨੀ, ਅਤੇ ਬਤੀ-ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ; ਪਿੰਗਲਾ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਗਾਯਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁਵਰਨ; ਵਿਮਲਾ, ਕਮਲਾ, ਫਿਰ ਅਰੁਨੀ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਅਰੁਨੀ; ਸੰਧਿਆ, ਮਾਤਾ, ਸਤੀ, ਹੰਸੀ, ਮਰਦਿਕਾ, ਵਜ੍ਰਿਕਾ, ਅਤੇ ਪਰਾ; ਤਿੰਨ ਮੁਖ, ਸੱਤ ਮੁਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਫਿਰ ਰਥਰੇਖਾ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਸ਼ਸ਼ੀਰੇਖਾ; ਫਿਰ ਭੁਵਨਪਾਲਾ, ਅਤੇ ਮਦਨਾਤੁਰਾ; ਅਨੰਗਕੁਸੁਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੈਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵਰਦਾ, ਵਾਗੀਸ਼ੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਂਸਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੰਦ-ਧਾਰੀ, ਉੱਪਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਯੁੱਧ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਨ, ਪੂਰਵ ਵਾਂਗ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ। ਖਦੀਰਾ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਜੀਵ ਅਤੇ ਲੂਣ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਾਕ ਦੇ ਬੀਜ ਦੀ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਪੁੱਛ-ਗਿੱਛ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਦੀਪਕ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੱਤ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਹਨ; ਇਹ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ 'ਮਾਇਆ' ਹੈ, ਰਸਤਾ ਲੰਮਾ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਦਸ ਅੰਗ—ਹਿਰਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਅਭੈ-ਮੁਦਰਾ, ਅਤੇ ਵਰ-ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੁਦਰਾ ਹੈ।