ਹਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਲਈ ਜੋਗ ਹੈ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ‘ਚ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਇੱਕ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਭਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਕੀ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵਣਿਕ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਨਮ ਕੁੰਡਲੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੌਕਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਿਧ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਮਿਲਣੀ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਜਾ, ਕੁਬੜਾ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹੋਵੇ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਨਿਸ਼ਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਦਾਨ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਮੱਧਮ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਮੱਧਮ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਦਾਨ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਜਾਂ ਧਨ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਇਹ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ ਸਗਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਗੀਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਸੱਚੇ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਮਿਤ੍ਰਵਾਨ, ਦਇਆਲੁ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।