ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਵਾਮ ਪਾਸੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਬਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਭੀਿਕਾ, ਮਾਲਿਕਾ, ਸ਼ਾਂਕਰੀ ਅਤੇ ਵਸੁਮਾਲਿਕਾ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਜ੍ਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੀ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਮਲ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਪਾਸਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਧਨ-ਸੰਚੈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਖਦੀਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਵੱਸੇ, ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣੇ ਦੋ ਅਸੁਰ—ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ—ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ। ਵਾਣੀ ਦੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਸਰਵੋਤਮ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵਾਕ ਦੇਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਕਤ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਰਖਿਆਕਾਰੀ ਚਕ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਚਕ੍ਰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੀਜਾ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਛੇਵਾਂ ਚਕ੍ਰ ਚੌਂਸਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਵਾਕਭਵਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਬਿਕਾ, ਵਾਕਭਵਾ, ਦੁರ್ಗਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਇਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਦੁर्गਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ—ਇਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਨਾਲ, ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰਵੀਰਯਾ, ਪ੍ਰਭਾ, ਨੰਦਾ, ਪੋਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਿਧਿਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਾ; ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਡੰਡੀਮੁੰਡੀਨਿਆ, ਸੇਂਦੁਖੰਡਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ; ਇੰਦਰਾਣੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰਾ ਦੇ ਅਰਧ-ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਅੰਬਿਕਾ, ਹ੍ਰਾਦਿਨੀ, ਅਤੇ ਬਤੀ-ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ; ਪਿੰਗਲ-ਨੇਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ-ਨੇਤਰ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਗਾਯਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਮਰਾਟ; ਵਿਮਲਾ, ਕਮਲਾ, ਫਿਰ ਅਰੁਣੀ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਰੁਣੀ; ਸੰਧਿਆ, ਮਾਤਾ, ਸਤੀ, ਹੰਸੀ, ਮਰਦਿਕਾ, ਵਜ੍ਰਿਕਾ ਅਤੇ ਪਰਾ; ਤਿੰਨ-ਮੁਖੀ, ਸੱਤ-ਮੂੰਹੀ, ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਫਿਰ ਰਥਰੇਖਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਰੇਖਾ; ਭੁਵਨਪਾਲਾ, ਫਿਰ ਮਦਨਤੂਰਾ; ਅਨੰਗਕੁਸੁਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਵਰਦਾ, ਫਿਰ ਵਾਗੀਸ਼ੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਂਸਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੰਦ-ਧਾਰੀ, ਖੜੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਮਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਵੀ।