ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਛੰਦ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਨਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰੇ। ਉਹ ਸੁਨੇਹਰੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਮਹਾਲੱਖਮੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ—ਇਹ ਚੌਥੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਦਮਕ, ਪੁੰਡਰੀਕ, ਗੁੱਗੁਲ ਅਤੇ ਕੁਰੰਟਕ—ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਲਾਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ ਜਿਥੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਆਰਾਧਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਨਣਾਂ ਉੱਤੇ ਬਲਾ ਆਦਿ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਿਕਾ, ਮਾਲਿਕਾ, ਸ਼ਾਂਕਰੀ ਅਤੇ ਵਸੁਮਾਲਿਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਮਲ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ ਸੰਚਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਦੀਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਵ ਦੇ ਪੇੜ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਲਵ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਲੱਖਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਬਣੇ ਦੋ ਅਸੁਰ—ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ—ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਉਤਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮੁਨਿ। ਵਾਕ ਦੀ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਕ ਦੀ ਆਦਿਸ਼ਕਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਹਿਚਰੀਆਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਮੰਡਲਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਛੇਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੌਂਸਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਮਹਾਨ ਵਾਗਭਵਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਬਿਕਾ, ਵਾਗਭਵਾ, ਦੁರ್ಗਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਦੁರ್ಗਾ, ਲੱਖਮੀ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸ੍ਮ੍ਰਿਤੀ—ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰਵੀਰਯ, ਪ੍ਰਭਾ, ਨੰਦਾ, ਪੋਸ਼ਣਾ, ਵ੍ਰਿੱਧਿਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਾ; ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਡੰਡਿਮੁੰਡਿਨਿਆ, ਸੇਂਦੁਖੰਡਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ; ਇੰਦਰਾਣੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਅੰਬਿਕਾ, ਹ੍ਰਦਿਨੀ ਅਤੇ ਬੱਤੀ ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ; ਪਿੰਗਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਵਿਆਪਕ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੱਖਮੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਹ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।